Shkruan:Koço DANAJ

Vërtetë, jemi të tillë? Po, është e vërtetë !! Jemi të tillë në të gjithë hapsirën shqiptare. Jemi të tillë në këtë rajon artificial të quajtur Ballkan Perëndimor. Pra «jemi të dënuar» të bashkohemi.
Por titulli, është më shumë se një shkrim, është më shumë së një libër ; është titull sa një Histori dhe sa një Vizion !!
Po përse bashkimi i një kombi konsiderohet si «denim», kur duhet të jetë tjetër fare. Kur duhet të jetë siç thotë De Rada : Erdhi Dita e Arbërit ?
Përse bashkimi konsiderohet imperativ kur duhet të jetë vullnët ? Përse konsiderohet një mision i pammundur, kur duhet të jetë një mundësi si shumë të tjera ?
Ky është problemi i parë që duhet sqaruar, prandaj le të merremi fillimisht me atë. Është normale për një qytetar shqiptar që më shumë të preferojë shijen e jetës se sa stërmundimin e saj. Prandaj edhe ky qytetar përdorë njëmijë e një marifete gjoja objektive për ta bërë të pamundur bashkimin. Prandaj edhe ky qytetar thotë se : «Edhe pse është një ëndërr e mrekullueshme ashtu si pershkruhet … është e pamundur. Ndoshta në 100 vjet, kush e di, ndoshta”. Ose dikush tjetër shprehet se : «Tani është koha kur duhet të diskutojmë se: A u levërdis shqiptarëve bashkimi?.»

Ka një kategori tjetër qytetari që të nxjerr si parzmore integrimin europian. Dhe në këtë parzmore shkruhet se : Integrimi europian është kundër bashkimit të kombeve, sepse ai është për asimilimin e tyre. Pra relativizimi i kufirit konsiderohet si asimilim i kombit.
Por në çdo komb, ka qytetarë, por ka edhe politikanë. Shumësia e mendimeve tek qytetarët për një problem kaq madhor, është e pashmangshme. Por kur kjo shumësi nxitet dhe ushqehet nga politikanët e shqiptarëve, problemi bëhet shumë herë më serioz dhe shtrohet se formën e titullit të trajtesës: Jemi të «denuar» të bashkohemi!!

Dhe vijmë kështu tek problemi i dytë madhor. Ajo që është normale për qytetarin, është anormale për politikanin. Qytetari ka të drejtë të mendojë deri tek pragu i shtëpisë. Politikani e ka për detyrë të mendojë përtej pragut të shtëpisë. Qytetari ka të drejtë të mendojë deri në fund të ditës. Ndërsa politikani e ka për detyrë të mendojë e pakta deri në fund të vitit. Qytetari e ka për detyrë të mendojë për jetën, për njeriun, ndërsa politikani e ka për detyrë të mendojë edhe per njerëzimin, për kombin. Qytetari edhe mund të mendojë sipas mentalitetit që pas meje, «flaka i rentë». Ndërsa politikani e ka për detyrë të mendojë që pas meje është fati i një shteti, vendi apo kombi të tërë.
Ky përbashkim në identitet dhe kjo ndarje në mentalitet përbën edhe dallimin midis politikanit dhe qytetarit.
Sa kohë që bashkimi shtrohet në formë denimi, aq kohë, do të thotë se tek shqiptarët ka politikanë, por nuk ka shtresë politikanësh. Ka bashkësi njerëzore, por nuk ka Shoqëri Civile.
Konceptimi i bashkimit, si një «dënim», ka të bëjë edhe me një dukuri të pranishme në mjedisin qytetar dhe politik shqiptar. Ky është edhe problemi i tretë madhor. Cila është dukuria ? Një pjesë e këtij mjedisi i lejon të drejtën vehtes së saj që jo vetëm të shprehet se nuk e do bashkimin. Por ajo i lejon vehtes që të atakojë, të sulmojë, të satanizojë ata që janë pro bashkimit dhe që japin edhe ide, fakte, argumente. Pra i lejon të drejtën vehtes që të përdorë diktaturën e stabilitetit ndaj atyre që mendojnë ndryshe.
Ndërsa mjedisi politik shkon edhe më tej. Ai edhe kur vete nuk është dakord me idenë e bashkimit, edhe kur harron se kjo ide është e shkruar edhe në Preambulën e Kushtetutës së Shqipërisë nuk mjaftohet me kaq. Ai shkon më tej, ai përdorë shoqërinë juridike për të denuar partizanët e bashkimit dhe për të trembur simpatizantët e tyre. Është akoma i freskët kur me insistimin e disa politikanëve shqiptarë, në Tiranë u denuan disa partizanë të bashkimit. Dhe sa kohë që ka akoma politikanë të tillë, aq kohë edhe bashkimi do të konsiderohet si «dënim». Pra jemi «të denuar» të bashkohemi !!

Tiranë, 01.05.2007

[Permalink]