Nga: Koço Danaj

Asnjë fjalë për Kosovën. Asnjë fjalë për Shqiptarët jashtë Shqipërisë administrative. Asnjë fjalë për kombin shqiptar!! Sikur të mos ekzistonin!!

Të paktën tu thoshte: Paçi Fat!!

Ishin 45 pyetje-përgjigje dhe nuk kishte asnjë pyetje-përgjigje për Kosovën. Presidenti i Tiranës Politike, Alfred Moisiu foli më shumë se dy orë, bëri një përmbledhje të 5 viteve të tij dhe nuk tha asnjë fjalë për Prishtinën, Tetovën etj. (Kosova dhe në tërësi shqiptarët nuk ishin pjesë e bilancit 5 vjeçar të Presidentit.) Ai foli më shumë se 3 faqe gazete dhe nuk e pa të udhës që të kishte edhe disa rreshta për Kosovën.

Ai deklaroi se kërkon edhe një mandat të dytë. Por duke mos folur për Kosovën, ju tha të gjithëve se kështu do të vazhdojë edhe në të ardhmen, të mos thotë asnjë fjalë. (Parisi e vlen një meshë - do thoshte Shekspiri tek Henriku i katërt). Ndërsa Kosova, për Presidentin e Tiranës Politike nuk vlejti as një rrjesht. President Moisiu foli për të gjitha, që nga Albatrosi, KLD, kthimi i ligjeve, Prokurori, përmendi emra gjyqtarësh, politikanësh etj. Por President Moisiu nuk foli për rreziqet që i kanosën sot pavarsisë së Kosovës, me tentativat për të rishikuar planin Ahtisari. (Heshtje).



Presidenti nuk foli për zbatimin e Marrëveshjes së Ohrit, për rreziqet që u kanosen shqiptarëve në Maqedoni nga grindjet midis tyre. (Heshtje). Presidenti nuk tha asnje fjalë për shqiptarët në Mal të Zi dhe të drejtat e tyre pas pavarsisë së këtij shteti. (Ndërsa President Moisiu po fliste, në Podgoricë vazhdonte gjyqi kundër 18 shqiptarëve të akuzuar për terrorizëm nga shteti i pabërë malazez. Por përsëri heshtje). Presidenti nuk foli asnjë fjalë për rrezikun e ndarjes së Kosovës, ndërsa Surroi e konsideroi Veriun e saj njësoj si Transnistrinë e Moldavisë.

Po a ishte i detyruar të fliste ?

Dhe pas këtij parashtrimi vjen pyetja dhe përgjigja e pyetjes : Po a ishte i detyruar të fliste Presidenti për ato që u sapothanë? Kemi të bëjmë me dëshirë apo me detyrim kushtetues ? Për t´ju përgjigjur pyetjes le të bëjmë pak analizë : Presidenti i Tiranës Politike e ka për detyrim kushtetues të interesohet për liritë dhe të drejtat e shqiptarëve jashtë Shqipërisë. Brenda këtij detyrimi ai duhet të fliste : Të paktën t´ju kishte thënë : Paçi Fat. Brenda këtij detyrimi ai duhet të fliste dhe të thoshte të paktën: Mos bini në grackën e ultranacionalizmit maqedonas dhe mos u përçani me njëri tjetrin.

Po pse tani - mund të vijë pyetja tjetër ? Po sepse për dy orë ai bëri rezymenë e mandatit të tij, sepse ai shpalli ambicien për një mandat të dytë. Pra përafërsisht ai parashtroi Platformën Politike. Dhe në këtë Platformë Politike, Kosova është baraz me zero, Tetova është baraz me zero, Presheva është baraz me zero, Ulqini është baraz me zero. Pa folur për problemin çam që është nën zero. Me Intervistën Rezyme, President Moisiu duket sikur ju tha shqiptarëve : Po më zgjodhët përsëri president, nga unë do të keni vetëm një Ministri Emigracioni dhe asgjë tjetër. Nuk do të keni asnjë fjalë për Prishtinën, Tetovën, Preshevën etj etj.

Por ai shkeli edhe Kushtetutën, pasi e ka për detyrë të flasë. Është tjetër se çfarë flet. Por Kushtetuta të detyron të flasësh. Dhe President Moisiu e shkeli Kushtetutën. Por e shkeli përballë kombit shqiptar. Por sa kohë që kombi është abstrakt, e shumta do të marrë disa shkrime kundër dhe asgjë tjetër. Duke e analizuar nga jashtë veprimtarinë e Moisiut përgjatë 5 vjetëve, del edhe në një konkluzion tjetër që ai jo vetëm që e ka shkelur Kushtetutën gjatë rezymesë së tij televizive, por ai nuk ka përfillur Preambulën e Kushtetutës së Shqipërisë përgjatë 5 vjetve të veprimtarisë së tij.

Përse?

Preambula e Kushtetutës së Shqipërisë ka një paragraf që flet për legjtimitetin e aspiratës së bashkimit kombetar të shqiptarëve. Sa kohë që shprehja qëndron në Preambulë, ajo nuk mund të anashkalohet, pavarsisht nga dëshira e këtij apo atij politikani apo qeveritari, pavarsisht nga politika apo gjeopolitika. Dhe institucioni që duhet ta përfillë atë më shumë se kushdo tjetër është ai i Presidentit. Sepse Presidenti është unitet populli, unitet kombëtar etj etj. Por përgjatë 5 vjetëve, President Moisiu në dhjetra dhe qindra takime, nuk e përmendi asnjëherë këtë të drejtë të shqiptarëve që për atë është detyrim kushtetues. Pra nuk kemi të bëjmë me dëshirë, por me detyrim kushtetutes. Por Moisiu e shkeli edhe këtë parim madhor të Kushtetutës. Në vend të konkluzionit Megjithatë, intervista u dëgjua, ajo u lexua. Ka konkluzione të pjesshme që mund të dalin nga kjo intervistë, ka konkluzione partiake etj, të cilat janë normale.

Por ka edhe një konkluzion ndoshta më përgjithsues: Presidenti Moisiu shfaqi hapur në këtë intervistë edhe mentalitetin e tij politik, përkatësinë e rrymes ku ai bën pjesë, ambicien e tij për të qenë edhe pesë vjetë të tjera president. Përballë thelbit të intervistës dhe ambicies për pushtet, natyrshëm mund të shtrosh pyetjen: Vërtet kaq shumë nëpërkëmbje dhe kozmopolitizëm meriton kombi shqiptar?

[Permalink]