Nga: Besnik  KRYEZIU

Nga shtypi njoftohem se delegacioni faktmbledhës i OKB-së gjatë vizitës së tyre në Kosovë do ta vizitojë edhe Krushën e Vogël. Pasi ato ditë po qëndroja në Kosovë vendosa të shkoj edhe unë. Ashtu krejt i pa përgatitur me vete marrë vetëm aparatin fotografik. Rruga për në Krushë është me shumë gropa ashtu si edhe shumë rrugë të tjera nëpër Kosovë. Në fshatin Mamushë, fshat, ky i banuar kryesisht me minoritet turk, më ndalojnë ushtarë të KFOR-it. Nga uniformat e tyre e kuptoja se ishin ushtarë turq që shërbejnë në kuadër të KFOR-it. Kërkuan të më legjitimojnë, duke kërkuar dokumentet e mia personale dhe ato të makinës, me të cilën po udhëtoja. E gjithë kjo zgjati disa minuta. Duke m'i kthyer dokumentet ushtari nuk harron të më pyes se ku shkoj. I them se po shkoj në Krushë. Foli edhe diçka që unë nuk e kuptova sepse foli në gjuhën turke, por nga lëvizja e dorës së tij e kuptova se mundem ta vazhdoj rrugën për ku isha nisur. Ashtu edhe bëra...



Diku kah ora 9 arrita në Krushë. Në fshat kishte policë të Shërbimit Policor të Kosovës, aty këtu edhe ndonjë makinë e KFOR-it gjerman. Oborri i shkollës ku do të priten faktmbledhësit e OKB-së, ende nuk ka shumë njerëz. Ka vetëm disa të rinj e të reja që bëjnë edhe përgatitjet e fundit që çdo gjë të dalë më mirë. Ka edhe disa gazetarë, numri i të cilëve shtohet shumë në momentin kur arrijnë ambasadorët.



Diku nja gjysmë ore më vonë krushjanët që mbijetuan barbarinë serbe, kryesisht gra e fëmijë, fillojnë të vinë në oborrin e shkollës së tyre, duke mbajtur fotografitë e të dashurve të tyre në duar, shumë nga të cilët ende kanë statusin e të pa gjeturit. Unë kisha lexuar, kisha dëgjuar për masakrën e Krushës, kisha besuar se e kam ndier dhembjen me këto nëna dhe këta fëmijë, por ajo që po shfaqet para syve të mi ishte larg asaj që kisha lexuar, kisha dëgjuar, kisha ndier për këta njerëz.



Tani isha në mesin e këtyre nënave, të këtyre fëmijëve dhe po e ndjeja, po e prekja dhembjen e tyre. Dhembja e tyre ishte e madhe, ishte përvëluese. Kudo lexoje lodhjen dhe frustrimin e tyre me ata që nuk bën asgjë për gjetjen e të dashurve të tyre dhe kapjen e kriminelëve. Edhe njëherë u ndjeva keq, shumë keq për harresën që ne si shoqëri po tregojmë për këta njerëz. Nuk e di se a kishte më shumë fotografi të atyre që bishat serbe i kishin masakruar, apo të atyre qe kishin mbetur gjallë, sepse të gjithë ata në duar mbanin nga dy fotografi.



O Zot, veç t'i shihje fëmijët që në duar mbanin fotografitë e prindërve të tyre, disa nga ta që tani kanë lëshuar shtat nuk i kanë parë fare baballarët e vet, sepse në atë kohë kanë qenë në barkun e nënave të tyre. Filloj t’i shikoj me radhë ato shumë fotografi, ka mosha të ndryshme, dua që duke parakaluar pranë fotografive të tyre të tregoj respektin dhe falënderimin më të madh për ta dhe të gjallët e tyre. Diku kah mesi, ndonëse u mundova, por më rrodhën lotët, nuk munda përmbahem... Po edhe guri të isha do të pëlcisja përballë asaj që po e shihja, e lëre më t´më rridhnin lotët. Nga lëvizjet e shpejta dhe të pa kontrolluara të gazetarëve kuptova se kanë arritur ambasadorët faktmbledhës. Janë të radhitur njëri pas tjetrit. Në krye është kryesuesi i delegacionit, ambasadori belg pastaj të tjerët. Më bie në sy ambasadori i Rusisë. Mbanë syze dielli dhe bën një buzëqeshje cinike deri sa kalon para atyre që kishin dalë t’i prisnin. Ambasadorët ulen në vendet e tyre, përballë kanë nënat dhe fëmijët e Krushës. Përfaqësuesi i fshatit ua rrëfen në detaje tragjedinë që ua kishin shkaktuar serbët. Disa nga ambasadorët mbajnë shënime. Pas disa minutave sa qëndruan të ulur u çuan në këmbë për të shkuar te vendi i krimit dhe për t’i dëgjuar ata që kanë pasur fatin të shpëtojnë nga kjo masakër.



Pas kësaj ambasadorët faktmbledhës hynë në autobusin e bardhë me siglën e UN-së. Nuk e di se si janë ndier dhe se cilat kanë qenë përshtypjet e tyre? Por e di se ambasadori rus nuk është ndier mirë sepse po e shihte tmerrin që e kishte shkaktuar shteti, që ai po mundohej ta mbronte me çdo kusht. Deri sa të tjerët fillojnë të ikin nga oborri i shkollës, sepse ambasadorët tani më nuk ishin, unë po vështroja nënat dhe fëmijët e Krushës që edhe sot me fotografitë e të dashurve të tyre luftuan për pavarësinë e Kosovës, thashë: pse gjithë ky teatër me Kosovën? Këta njerëz nuk kanë nevojë për këtë teatër me skenar ruso-serb. Iki nga Krusha e Vogël me zemër thyer - shpirt plagosur. Lutem edhe njëherë për të vrarët dhe të gjallët. Zoti qoftë me ta.

[Permalink]

Shkruan: Bexhet SH. SHALA

Në fund të javës

( Adem Demaçi, Albin Ladeni dhe Xhordano Bruno, Statusi i Kosovës : Jul Cezari dhe Skenda Nacionale – krejt në finale ( për sot ) ndërsa Politikanët në P(B)i (s )znes – Kosova në thes dhe, dokrra të tjera rreth seksit politik dhe moralit pragmatik ) ( në… javën tjetër )

• Adem Demaçi, Albin Kurti dhe Xhordano Bruno, nëse e lexoni tekstin me kujdes do ta vëreni se kanë ngjashmëri thuaja 100%: janë oratorë pasionant, janë humanist të papërmirësueshëm, janë të liruar nga urrejtja, janë në gjendje t’i falin të gjithë armiqt, për fjalën e lirë dhe mendimin e lirë e bëjnë çdo sakrificë, luftojnë për lirinë e të tjerëve për ta fituar lirinë personale , e duan të bukurën, kanë qenë të anatemuar, të burgosur dhe të dënuar si edhe të ekzekutuar. Xhordamo Bruno është ekzekutuar duke mbetur përjetësisht i gjallë, o ju gomarë! Adem Demaçi dhe Albin Kurti janë ekzekutuar me ndihmën e mediave dhe politikës publikisht dhe tash….është një dilemë e vogël, kur, nga kush, n’çvend dhe në ç’mënyrë do të ekzekutohen edhe realisht! Dhe prap do të mbesin të gjallë, o ju shqiptarë!

• Bërnsi dhe Kondoliza po shpërndajnë hapa qetësues për shqiptarët , me çmim shumë të lirë, nga 10, 20 apo 30 cent, aq sa është çmimi i gazetave ditore në Kosovë. Fridi dhe të tjerët po i hanë fjalët e tyre, jo për herë të parë. Grupin Ndërkombëtar i Krizave, si korbi i Edgar Allan Posë po paralajmëron statusin duke kërkuar moratorium dy vjeçar në anëtarësimin e Kosovës në OKB. Ashtu do të ndodhë, me gjasë, me një dallim të vogël, a do ta pres djali i Shkëmbit ( djalit tim 4 vjeçar ) këtë anëtarësim?! Nuk e besoj.

 ***

Adem Demaçi, Albin Ladeni dhe Xhordano Bruno

Po të ishte një situatë më normale dhe po të mos isha shqiptar, shkrimin gjithsesi do ta filloja nga personazhi i parë, Adem Demaçi nga Kragujevci mirëpo meqë jam shqiptar, si të gjithë shqiptarët po ia filloj nga bishti sepse në bisht edhe kemi mbetur. Dhe rolin e bishtit jemi duke e luajtur, vetëm po trembim miza. Është një përparësi e bishtit sepse aty nuk ka ndonjë organ vital si psh. truri (ndonëse disa as aty nuk e kanë ), ai gjindet pak më lart dhe është përgjegjës për lëvizjet e bishtit që ato të jenë të koordinuara, mundësisht automatike. Në Kosovë kjo ka arritur shkallën e përsosmërisë! Afër bishtit në të vërtetë është një organ i cili, siç thamë edhe më lart, nuk është me rëndësi jetike por padyshim, është përcaktues për efekte dhe rezultate të proceseve politike! E këtë organ e kanë shumë të fortë këta dait që po merrem me ta në këtë shkrim andaj e kanë paguar dhe po e paguajnë bukur shtrenjt këtë. Njëri më e ka përfunduar karrierën disa shekuj më parë, dy të tjerët e kanë të njëjtin fat, po i pjekin në hell, si kecat e Llogarasë ( kam mundur të them edhe të Pozharevcit ) por po ua ruaj identitetin kombëtar, kecave natyrisht.

Albin Kurti

 Të fillojmë pra…me Xhordano Brunon. Lindi diku në rrethin e Napolit, në vitin 1548 dhe si fëmijë 12 vjeçar e fillojë jetën e murgut të cilën e ndërpreu në moshën 30 vjeçare, i dyshuar për herezi. Sherrin apo hajrin ia pau një fisniku venecian i cili e denoncoi në inkuizicion ( për të painformuarit ky ishte gjyqi i ngjashëm me gjyqet e Serbisë dikur dhe të UNMIK-ut sot) sepse, në vend se t’ia mësonte shkathtësitë e magjisë, ia punonte gruan e tij e cila e magjepste Brunon. Për shkak të qëndrimit të tij të paluhatshëm në mbrojtjen e së drejtës për fjalë të lirë dhe mendim të lirë u dënua me 7 vjet burg që i vuajti në Venecia dhe Romë por bindjet e tij nuk i ndryshojë. Gjyqi i inkuizicionit e dënoi me vdekje në vitin 1600 dhe u dogj dhe poq në hell në Podiumin e ekzekutimit në Romë, në Kampin dei Fiori. Para se të ekzekutohej iu drejtua atyre që ia shqiptuan dënimin me fjalët :” Ju që po më dënoni sot mua keni më shumë frikë se unë që po e dëgjoj vendimin tuaj “. Shumë e donte Kopernikun dhe për dallim prej tij që qëndrimet e tij ( teoritë e sulmeve kundër filozofisë së vjetër ) i mbrojti në shtrat të vdekjes, Xhordano Bruno fillojë ta bënte herët këtë. Ishte poet i filozofisë dhe në shkrimet e tij dëftohej një mëshirë e thellë dhe e sinqertë. Ishte orator pasionant dhe mbrojtjen e  lirisë së mendimit dhe shprehjes e kishte parim të shenjt për dallim nga mediat dhe shoqëria civile ( në Kosovën  e UNMIK-ut ) elektronike dhe të shkruara ( një pjesë e tyre ) që servilizmin, dezinformimin dhe qyqarllëkun profesional e kanë parim të shenjt!  Ishte i pakompromis në sulmin ndaj kundërshtarëve duke përdorur një fjalor edhe jo aq intelektual, pa pasur konsideratë ndaj tyre. Në shkrimet e shumta të tij përzihej një intuitë gjeniale dhe gabimet, merreni me mend për shkak të mosnjohjes së matematikës. Këta politikanët dhe filozofët tanë që nuk e dijnë as tabelën e shumëzimit, nuk po kalojnë edhe aq keq!

Dhe tash po e vazhdoj me Albin Kurtin ( në kohën e Serbisë ) dhe Albin Ladenin në kohën e Kosovës së UNMIK-ut dhe Ahtisarisë. Albin Kurti lindi më 24 mars 1975 në Prishtinë ku edhe mbaroi shkollën fillore dhe ate të mesme, por as për hoxhë e as për prift. Para luftës ishte student i elektroteknikës të cilin e përfundojë pas daljes nga burgu. Ishte anëtar i Kryesisë së UPSUP dhe kryetar i Komisionit për Marëdhënie Ndërkombëtare në Kryesinë e UPSUP. Ishte aktiv në organizimin e protestave të studentëve për lirimin e objekteve shkollore dhe universitare të datave 1.10.97,29.10.97 dhe me 30.10.97. Gjithashtu ishte sekretar i Përfaqësuesit të Përgjithshëm Politik të UÇK-së, Adem Demaçi, deri më 2.03.08 kur jep dorëheqje së bashku me Adem Demaçin për shkak të kundërshtimit të Rambujesë. Arrestohet nga forcat serbe në Prishtinë së bashku me babanë Zaimin dhe vëllezërit Arianitin dhe Taulantin më 27 prill 1999. Torturohet për vdekje në burgun e Lipjanit me ç’rast shokët e burgut e marrin me vete pas tërheqjes së forcave serbe dhe në këtë mënyrë shpëton. Për herë të parë ia pa hajrin Serbisë! Gjykimi i tij fillon në Nish më 9 mars 2000. Në atë gjykim Albin Kurti deklarojë se edhe në Unionin e Studentëve edhe si sekretar i PPP të UÇK-së ka punuar në baza vullnetare, pa asnjë kompensim material. Që në fillim i bëri me dije gjykatës se e njeh vetëm gjykatën e popullit të tij dhe se si sekretar i Adem Demaçit ka punuar për dy arsye: për t’i ndihmuar luftës së drejt të UÇK-së dhe afirmimin e kësaj lufte dhe për shkak të respektit të madh dhe nderit ndaj Adem Demaçit, simbolit të rezistencës shqiptare. Është angazhuar kundër regjimit fashist të Millosheviqit që e ka shndërruar këtë gjyq në shërbim të politikës ditore të këtij regjimi. Regjimin fashist serb nuk e ka identifikuar me popullin serb, pra nuk e ka akuzuar popullin serb për krimet e regjimit të Millosheviqit në Kosovë. Gjithashtu nuk e ka njohur as Serbinë e as Jugosllavinë dhe ka deklaruar se, po t’i ipej mundësia përsëri do të vepronte në të njëjtën mënyrë pavarësisht a do të dënohej me 10,20,30 apo 50 vjet burg. Këto qëndrime i mbrojti në Nish, Serbi në kohën kur shumica e ish udhëheqësve të UÇK-së politik dhe ushtarak, i palonin veshët para ndërkombëtarëve dhe mbyteshin në luksin e pasurisë që e fituan në mënyrën më të ulët. Kur shumica e ish politikajve virtual dhe politikajve folklorik hynin në korniza kushtetuese dhe bëheshin pjesë e projekteve dhe proceseve politike që ia kanin nënën Kosovës! Ish shokët e Albinit, të luftës dhe të paqes, bëheshin milioner duke vjedhur majtas dhe djathtas, në nëntokë dhe mbitokë, duke i vjedhur të gjallët dhe të vdekurit, pra, kudo që iu ipej rasti. Dhe pikërisht ishin këta që u bënë pjesë e inkuizicionit kundër Albinit pas formimit të KAN-it dhe Lëvizjes për Vetëvendosje. Albin Ladeni, në Kosovën e UNMIK-ut u arrestua disa here nga policët ndërkombëtarë dhe ata të prodhimit vendorë – SHPK-. U dënua disa here me arrest shtëpiak dhe akomodim në qendrat për terapi fizikale në burgjet e ndryshme të Kosovës ku u trajtua shume mirë, me over dozë të terapisë. Pas protestave të 10 shkurtit 2007 e akuzuan se ka planifikuar, udhëhequr dhe urdhëruar vrasjen e Arben Xheladinit dhe Mon Balajt, plagosjen e më shumë se 80 protestuesve si edhe arrestimin e dhjetëra protestuesve. E kanë akuzuar se për të bëmat e veta është përpjekur t’i fajësojë, Dy Stivenat, Kurtis dhe Shuk si edhe policët paqësorë të Rumanisë, Ukrainës dhe Polonisë. Në momentin e fundit, aleatët besnikë të Albin Ladeni, mediat dhe Ekipi i Unitetit nuk e përkrahën. Pa përkrahje politike, mediale dhe substanciale përfundojë aty ku e ka vendin, në burg. E shetitën thuaja në të gjitha burgjet e Kosovës  martire, me përjashtim të Kuvendit të Kosovës. Aktualisht është në burgun e Lidhjes së Prizrenit pasi nuk deshi që shtëpinë e tij ta shndërrojë në burg. Albini është orator pasionant dhe mendimet i thotë pa i nxjerrë në letër apo pa i lexuar fjalimet të shkruara nga ndonjë këshilltarë politik dhe seksual siç vepron pjesa e madhe e klasës “politike” të Kosovës. Është i pakompromis në mbrojtjen e qëndrimeve të tija, nuk ka urrejtje, është i pakorruptuar, i vendosur, i guximshëm, i sakrificës dhe Ajnshtajn për këta Frankeshtajnat politik, ndërkombëtarë dhe vendorë. Lexon Foknerin, Prustin, Çomskin, Kamynë etj. ndërkaq mund t’i merret si minus mosleximi i veprave analitike të sigurisë për arinjt polarë në Kosovë të Naim Malokut (Naim Pykës- Sh.B), kryeveprave politike- pornografike të Blerim Shalës, retorikën demosteniane dhe sabitijane të Skender Hysenit , esetë për xehtari dhe biologji të Astrit Haraçisë etj. Prandaj, aty ku është , mirë është.

 E tash, për personazhin e tretë të këtij vështrimi, Adem Demaçin. T’ua them të drejtën as nuk e di kur ka lind, as si ka lind, as ku ka lind dhe as pse ka lind?  Pra, nuk është llapqin i Lupçit po zorraxhi i Prishtinës sepse, në bazë të do letrave thuhet se ka lind më 26.02.1936 në Prishtinë. I ka pra nja 70 e disa vjet edhe pse ai thotë se i ka përgjithmonë 39 vjet, dhe, për taksirat tonin  e ka mendjen të jetojë nja 148 vjet. Vetëm 2 vjet më pak se unë. Ka të kryer shkollën fillore dhe gjimnazin në Prishtinë ndërkaq ka studijuar Letërsinë Botërore në Universitetin e Beogradit të cilin, për shkaqe familjare nuk e ka përfunduar ndonëse një kultivues i njohur i bananeve në Kosovë mendon ndryshe, si për shkollim ashtu edhe për atdhetarizmën e tij. I flet 5 gjuhë ( tri gjuhë të huaja  si dhe shqipen dhe serbishten), një më pak se Haxhi Zylfi Merxha. Nuk është pranuar si punopravni çllan në Shoqatën e Romëve sepse nuk e flet gjuhën rome dhe se ka kundërshtuar Luan Koka. Ka punuar si gazetar në Rilindje, pastaj ka tjerrë linin  në Gradishkë dhe mbaruar sepeta prej thuprave në Pozharevc, Sremska Mitrovicë në kuadër të integrimeve të atëhershme jugosllave, përmes punës së detyrueshme. Aktivitete artizanale kanë qenë këto. Për qëndrimin 28 vjeçar në Pozharevc, Mitrovicë të Sremit dhe Stara Gradishka e ka pasur përkrahjen e plotë të udhëheqësve të atëhershëm kosovarë si edhe një pjese të inteligjencës. Ka qenë kryetar i KMDLNJ-së, Partisë Parlamentare, Forumit Intelektual të Kosovës, Përfaqësues i Përgjithshëm Politik i UÇK-së, Forumit Qytetar të Kosovës, kryetar i Bordit të RTK-së e që pas largimit të tij u bë Televizioni në Rrotë të Së Ëmës dhe shumë pozita të tjera. Është orator pasionant dhe është në gjendje ta thej rekordin e Fidel Kastros, pra mund të flasë me orë dhe ditë të tëra pa e shkruar asnjë fjalë në letër. Nuk urren njeri në botë madje as mua që shkruaj kundër tij. Pas kundërshtimit të Rambujesë ishte shpallur armik i krejt botës nga Vetoni,mbrojtës i terroristëve nga Gelbarti, proserb i madh nga një numër i mediave në Kosovë, antishqiptar dhe kundërshtar i pavarësisë, gjithashtu nga disa media të Kosovës dhe urithët politikë, Don Zhuan i dështuar, frajer i Radës dhe vëlla i Llazarit dhe, mik i madh i Babes Sheh që u ekzekutua nga serbët në Grykën e Sedllarit!  Derisa ne e mbronim Kosovën në kampet e Stankovecit dhe Radushës, ai hidhte valle në Prishtinë, në gojë të arushës! Dhe, mbeti gjallë ngase ne, horrat, e shpallëm tradhëtar!.......E tash disa horra, që në emër të partisë krrokasin si korba e sorra thonë se po e hanë kapitalin politik, me shumicë, çdo ditë. Prandaj, o të mjerë, kapitalin politik të Adem Demaçit po e hani Ju, Ne, dhe shumë të tjerë! Haram ju qoftë dhe ju mbet në fyt se ka për t’ju mbyt! Adem Demaçi nga Kragujevci për përkushtimin dhe guximin për mbrojtjen e fjalës së lirë u nderua me Çmimin Saharov, Çmimin e Klubit të Rektorëve të Europës dhe shumë çmime të tjera. Nga shqiptarët ( përjashtuar një numër të vogël ) u nderua me injorim, fyerje, nënçmim, përbuzje, cenim të integritetit moral dhe fizik dhe epitete të tjera prandaj më nuk pyes : “ A po e pret Kosovën fati i Adem Demaçit?” por jam i sigurt se Kosova do ta ketë këtë fat, e përbuzur, e nënçmuar, e sakatosur, e ndarë, e përçarë etj. sepse, sepse ky ka qenë investimi ynë. Ju qoftë për hajr!

Adem Demaçi - Albin Kurti

Adem Demaçi, Albin Kurti dhe Xhordano Bruno, nëse e lexoni tekstin me kujdes do ta vëreni se kanë ngjashmëri thuaja 100%: janë oratorë pasionant, janë humanist të papërmirësueshëm, janë të liruar nga urrejtja, janë në gjendje t’i falin të gjithë armiqt, për fjalën e lirë dhe mendimin e lirë e bëjnë çdo sakrificë, luftojnë për lirinë e të tjerëve për ta fituar lirinë personale , e duan të bukurën, kanë qenë të anatemuar, të burgosur dhe të dënuar si edhe të ekzekutuar. Xhordamo Bruno është ekzekutuar duke mbetur përjetësisht i gjallë, o ju gomarë! Adem Demaçi dhe Albin Kurti janë ekzekutuar me ndihmën e mediave dhe politikës publikisht dhe tash….është një dilemë e vogël, kur, nga kush, n’çvend dhe në ç’mënyrë do të ekzekutohen edhe realisht! Dhe prap do të mbesin të gjallë, o ju shqiptarë!

Statusi i Kosovës : Jul Cezari dhe Skenda Nacionale- krejt në finale

Shetita histori, të vjetrën, më të vjetrën dhe shumë të vjetrën që ta gjej një personalitet që, së paku, përafërsisht t’i ngjaj personazhit tim, Skendë Kaprrollit apo nëse e referohem kohës,  Gaj Skendus Nacionale. Thashë përafërsisht sepse është e pamundur ta reciklojë apo klonojë Skendën. Pastaj, nëse e barazoj Skendën me Cezarin do ta bëja një budallallëk që do të më përcillte tërë jetën, mua personalisht dhe familjen time, së paku në 33 brezat e ardhshëm. Prandaj, nuk e bëj dot, për sot e mot. Megjithatë i kanë disa ngjashmëri, psh. nuk dallojnë shumë për trimëri, burrëri, bukuri, mençuri dhe oratori dhe……krejt do ta prishja rendin nëse nuk e pranoj se, që të dyve, ua kanda atë sendin! Dhe, në vend të bombës atomike e përdorin ate për qëllime politike! Gaj Jul Cezari, për ta zgjeruar dhe forcuar imperatorinë në Afrikë, së bashku me Kleopatrën strategjinë dhe taktikën e ushtruan dhe zbatuan jo në fushëbetejë por në shtratin e saj. Gaj Skenda Nacionale për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës fshehtas takohej, te Qufrra e Mehedinit me Shahën e Brahimt që në fakt është edhe kunata e Qazimit dhe dashnorja e Rrahimit. Ju mund ta merrni si spicë, por unë, megjithatë e konsideroj si sakrificë! “Zaret u hodhën! “ tha  Jul Cezari kur  e kaloi Rubikonin, ndërsa “ Paratë dhe idetë u vodhën!” tha Gaj Skendus Nacionale kur nuk e lejojë ta kalojë as lumin Llap, Vetonin! Pavarësia gjysmë e tredhur – letrak e Ahtisarit dinak mund të ndodhë por nuk do t’i shërbej askujt. Mediat po e luajnë valsin e tyre të shpërlarjes së trurit, në mungesë të ujit të mjaftueshëm. Bërnsi dhe Kondoliza po shpërndajnë hapa qetësues për shqiptarët , me çmim shumë të lirë, nga 10, 20 apo 30 cent, aq sa është çmimi i gazetave ditore në Kosovë. Fridi dhe të tjerët po i hanë fjalët e tyre, jo për herë të parë. Grupin Ndërkombëtar i Krizave, si korbi i Edgar Allan Posë po paralajmëron statusin duke kërkuar moratorium dy vjeçar në anëtarësimin e Kosovës në OKB. Ashtu do të ndodhë, me gjasë, me një dallim të vogël, a do ta pres djali i Shkëmbit ( djalit tim 4 vjeçar ) këtë anëtarësim?! Nuk e besoj. A do të vijë kryetari Bush në Kosovë ( kampin Bondsteel) dhe ta takojë Ekipin e Unitetit, me apo pa Veton Surroin, i cili duke e parë se nuk ka sgjë prej kësaj pune po mundohet t’ia lëjë këmbët e arushës Ekipit të Unitetit, the ta bëjë njohjen formale të Kosovës pa pavarësi dhe sovranitet, do ta shohim!? A do ta shfrytëzojë rastin të shkëlqejë Skenda Nacionale në kohën që është e projektuar për ate dhe karapidikët e ngjashëm, do ta shohim! A do të zgjohet opozita nga gjumi, për t’ua përmbushur ëndërrat nxënësve të shkollës fillore ndonëse edhe vet është në ëndërr dhe a do të flej Hashim Thaçi me Anxhelinën, edhe këtë do ta shohim! Pra, statusi i Kosovës do të jetë : “ daj shta dash” dhe nëse “ ako nishta ne dash”, nuk është me rëndësi, pavarësia nënkuptohet ( Fatmir Mbeki).

Tung të gjithëve.

[Permalink]

              Shkruan: Albin KURTI

Pakon e Ahtisaarit nuk e ka refuzuar Vojislav Koshtunica e as Boris Tadiq. Pakon e Ahtisaarit e ka refuzuar Vaso Çubriloviq. Në memomrandumin e tij famëkeq të vitit 1937, ndër të tjera, ai shkruan edhe këtë: “Shqiptarët nuk mund të dëbohen vetëm nëpërmjet kolonizimit gradual. (…) Rruga dhe mënyra e vetme për t’ia dalur mbanë me ta është forca brutale e një shteti të organizuar, me çka ne kemi qenë gjithmonë superior ndaj tyre. (…) E vetmja metodë për zgjidhjen e këtij problemi është zhvendosja masive e shqiptarëve. (…) Statistikat tona të periudhës 1921 – 1931 gjithashtu tregojnë se pjelloria e grave shqiptare e kanë mundur politikën tonë kolonizuese.” Pakoja e Ahtisaarit ia tjetërson trashëgiminë kulturore Kosovës, e betonon ndarjen institucionale dhe territoriale mbi baza etnike, dhe krijon mundësinë për rikolonizimin e Kosovës – kthimin e serbëve ku ata duan dhe formimin e mëtutjeshëm të komunave të reja për ta. Mirëpo, pakoja e Ahtisaarit nuk i shpërngul shqiptarët menjëherë dhe masivisht. Ajo është shansi për ta bërë këtë gradualiasht. Andaj nuk i pëlqeu Vaso Çubriloviqit. Pakoja e Ahtisaarit është diakronike. Çubriloviqi preferonte zgjidhje sinkronike.

 Vaso Çubrilloviqi

Gjatë viteve të ’90-ta Milosheviqi sillte në Kosovë refugjatë serbë nga Bosnja e Kroacia ndërkohë që rriste trysninë mbi shqiptarët gjë që rezultoi me mbi 300.000 shqiptarë nga Kosova që morrën botën në sy. Në vitin 1999 Milosheviqi iu kthye Çubriloviqit: i deportoi jashtë Kosovës afër një milion shqiptarë duke përfituar nga bombradimet ajrore të NATO-s që nuk u përcollën me trupa tokësore. Suksesi i Milosheviqit nuk ishte i qëndrueshëm meqë ai nuk e përfilli një tjetër sugjerim të Çubriloviqit. Shtëpitë dhe banesat e boshatisura të shqiptarëve nuk i mbushi me kolonizatorë serbë. Milosheviqi nuk e kishte përgatitur masën prej qindra mijëra civilëve serbë që do të zinin vendet e zbrazura nga shqiptarët.

Në fund të muajit prill të këtij viti, disa mijëra serbë u grumbulluan në pikën veriore kufitare të Kosovës. Ata ishin mostra simbolike e 220.000 ‘refugjatëve’ serbë me të cilët kërcënon Serbia e Koshtunicës dhe Tadiqit duke qenë të vetëdijshëm për lëshimin që bëri Milosheviqi. Mobilizimet aktuale të vullnetarëve serbë për luftën e ardhshme në Kosovë i ngjajnë aq shumë depërtimit të formacioneve çetnike të cilat i propozonte Çubriloviqi. Xhandarmëria serbe në dy vitet e fundit i ka intensifikuar kalimet dhe provokimet në komunën e Dardanës në të cilën nuk ka fare, ashtu siç nuk kishte asnjëherë, prezencë të TMK-së. Në anën tjetër, dihet që rreth 130.000 serbëve që janë në Kosovë askush nuk ua ka prekur armatimin që ua ka lënë Milosheviqi i cili, sidomos gjatë bombardimeve të NATO-s, i pat militarizuar që të gjithë ata. Djegia e pyjeve, posaqërisht në Besianë që kufizohet me Serbinë por edhe me Leposavqin në veri, si dhe djegiet në komunën e Burimit që kufizohet me Zubin Potokun, nuk janë aspak të rastësishme. Serbia po përgatit terrenin që ta zgjerojë veriun e Kosovës dhe jo vetëm ta pamundësojë çlirimin e tij. Ndërkohë, flitet edhe për ngrehje tendash në Maqedoni që do të shërbenin për fushimin e refugjatëve.
Serbia e refuzoi pakon e Ahtisaarit jo vetëm për shkak se atë e ka kur të dojë. Dhe, jo vetëm për shkak se synon që përmbajtjen e saj ta bëjë edhe më të dëmshme për Kosovën. Serbia e refuzoi pakon e Ahtisaarit sepse kështu tha Vaso Qubriloviqi.
Bashkësia ndërkombëtare si ndërmjetësuese në negociatat e Prishtinës me Beogradin nuk do ta bombardojë Serbinë për shkak të refuzimit të saj. Çështja e Kosovës, siç është kurthuar në KS të OKB-së, do të mbetet e bllokuar përderisa Serbia (dhe Rusia) do të jetë e pakënaqur dhe përderisa shqiptarët e Kosovës të presin e durojnë. Nëse trimërohet Kuvendi i Kosovës dhe e shpall pavarësinë e Kosovës kjo gjë nuk do ta bënte të pavarur Kosovën por vetëm veriun e saj. Veriu përfundimisht do ta legalizonte pavarësinë dhe shembullin e tij do ta ndiqnin edhe enklavat në brendi të Kosovës.
Pakoja e Ahtisaarit edhe ashtu nuk e konsideron problem veriun e Kosovës të cilit vetëm sa ia shton edhe një komunë të re serbe. Pakoja e Ahtisaarit problematizon pjesën tjetër të Kosovës për të cilën parasheh metamorfozë të llahtarshme përmes copëtimit e tjetërsimit.

Funksioni i deklaratave për njohjen e pavarësisë nga SHBA-të pa rezolutë të re të KS të OKB-së konsiston në balansimin e kërcënimeve të Rusisë me veto. Edhe nëse SHBA-të e njohin pavarësinë e Kosovës pavarësisht nga KS i OKB-së nuk do të përfitojmë asgjë nga një njohje e tillë nëse asaj nuk i paraprin armatosja e shqiptarëve të Kosovës nga SHBA-të ose së paku leja e SHBA-ve që Kosova të armatoset nga Shqipëria. SHBA-të e patën njohur edhe Bosnje e Hercegovinën si shtet të pavarur e sovran në fillim të vitit 1992. Por, të gjithë e dimë se çka ngjau pastaj në Bosnje dhe Hercegovinë (së cilës madje iu vendos edhe embargoja e armëve) nga viti 1992 e deri në vitin 1995.
KFOR-i s’na mbron dot. Dëshmi për këtë është tolerimi tetë vjeçar i strukturave të Serbisë dhe i veriut të ndarë. Dëshmi për këtë është soditja që KFOR-i i bëri spastrimit të veriut të Kosovës nga shqiptarët në shkurt të vitit 2000. Njohja e Kosovës së pavarur nga SHBA-të apo shtetet tjera është veçse kundërproduktive përderisa nuk na lejojnë të kemi ushtrinë tonë.
Milosheviqi asnjëherë nuk e pranoi se Serbia kishte luftuar në Bosnje. Serbia nuk do ta pranojë se ajo e sulmoi Kosovën: do të thotë që serbët lokal (të cilët ajo i pajis me armatim shtesë dhe oficerë ushtarakë) u revoltuan.
Negociatorët kosovar e nënçmojnë Serbinë (dhe Rusinë) pikërisht që mos të detyrohen të mendojnë për këto skenare gjithnjë e më të gjasshme. Nëse nuk ndryshon diçka radikalisht, shumë shpejtë do të vie koha kur dallimi më i rëndësishëm nuk do të jetë se kush luftoi e kush s’luftoi në luftën e kaluar, por kush lufton (sërish) e kush jo në atë të ardhmen. E atëherë, problemi kryesor do të jenë pasojat që do t’i regjistrojë historia e të ardhmes sonë: humbja e mëtutjeshme dhe e pashmangshme e pjesëve të territorit tonë si rezultat i zhvillimit të edhe një lufte tjetër vetëm në trevat tona.

[Permalink]

              Nga: Albin Kurti

Krejt çfarë ka bërë procesi negociator që rezultoi me pakon e Ahtisaarit është zrbitja e kërkesës kosovare nga pavarësia e plotë dhe pa kushte në pavarësi të mbikëqyrur me decentralizim etnik dhe „eksterritorialitet“ fetar përbrenda. Këtë zbritje e aprovoi edhe Kuvendi i Kosovës, me aklamacion dhe pa debat, duke dëshmuar për kushedi të satën herë me radhë që Kuvendi i Kosovës realisht nuk është Kuvend e aq më pak i Kosovës. Marrëveshja apo vendimi përfundimtar për statusin e ardhshëm të Kosovës janë ende larg dhe më të pasigurta se që besohet, mirëpo, është e sigurtë se zbritja e kërkesës do të përkthehet në zbritje të rezultatit. Jo vetëm kaq. Zbritja e përgjithshme e kërkesës nënkupton zbritjet e veçanta. Më e rëndësishmja, që do të thotë më e rënda, është se TMK-ja nuk do të bëhet ushtri dhe ushtria e premtuar maksimalisht do të jetë vetëm FSK, shkurtesë kjo për Forcat e Sigurisë së Kosovës.

-Së pari, ajo nuk do të quhet ushtri dhe as armatë sepse, thjesht, nuk do të jetë e tillë.

-Së dyti, FSK me armatim të lehtë, numër aq të paktë të pjesëtarëve (2500), dhe nën tutelën e huaj, jo vetëm që s’ka të bëjë me ushtrinë apo armatën, por ajo do të jetë e brishtë edhe për sigurinë e vetes së saj e lëre më për atë të Kosovës.

Shqetsimet fillestare, edhe ashtu të vakëta, të TMK-së u fashitën kur fjala ‘shpërbërje’ u zëvendësua me fjalën ‘shuarje’ (pra TMK-ja nuk do të shpërbëhet por do të shuhet) dhe atëherë kur iu premtuan pensione pjesëtarëve ca më të moshuar të saj dhe atyre që s’do ta kalojnë provimin pranues për FSK. Krerët e TMK-së u ndanë të kënaqur që TMK-ja do të shuhet pa u shpërbërë ndërkaq për pakënaqësinë e niveleve tjera në drejtim të bazës nuk do të mësojmë asgjë asnjëherë përderisa ajo pakënaqësi nuk shndërrohet në rezistencë. Nëse i dramatizojmë ca dallimet në një këso situate gjithsesi të mjerë, shprehja ‘shuarje’ mua më ngjanë të jetë më e pafavorshme sesa ajo ‘shpërbërje’. Nëse diçka shpërbëhet kjo ende s’është shuarje – elementet e shpërbëra mund të mos shuhen. Kur diçka shuhet, vetëm përmendja e mosshpërbërjes është ofenduese për inteligjencën e njeriut. Për çfarëdo inteligjence të cilitdo njeri. Megjithëkëtë, është dëshpëruese përpjekja sqaruese për atë që ka vendosur që me çdo kusht t’ia bëjë qejfin vetes. Kur do të duket tragjik, do t’i dukesh qesharak. Dhe anasjelltas.

Qytetarët përherë ruajtën respektin dhe vlerësimin e lartë për TMK-në. Për shkak të së kaluarës së saj të lavdishme – ushtri që çliron popullin; për shkak të së ardhmes së saj që shpresonin të jetë e ndritshme – ushtri që do ta mbrojë vendin. TMK-ja përjetohej si një moment që porsa erdhi dhe sapo nuk ka ikur: ndërmjet të shkuarës që ishte dëshmi dhe të ardhmes që ishte premtim i shndërruar në bindje.

Në të vërtetë, procesi është tjetër sepse projekti ishte tjetër. Dhe, mbase gjërat kanë një fillim më të hershëm sesa që duket, dhe më determinues sesa që dëshirohet. Po të thuhej në verën e vitit 1999 se UÇK-ja duhet të shuhet (ose shpërbëhet, si të doni!) reaksioni i fuqishëm do të ishte i pashmangshëm. Andaj, thanë se UÇK-ja ‘vetëm’ do të transformohet në TMK. Ashtu edhe bënë. Transformimi kishte kuptimin e çarmatosjes që kompenzohej përmes simbolizmave: TMK-ja kishte uniforma, kazerma, flamur dhe emblemë, kishte madje edhe grada, por… s’kishte armatim!

Komandantë të saj dhe komandantë të dikurshëm të UÇK-së, nga të gjitha zonat operative, arrestoheshin e dënoheshin nga gjyqet e UNMIK-ut. Qëllimi ishte që ata të diciplinoheshin, të zbuteshin, dhe më pas t’i bashkoheshin kontigjentit të politikanëve servil të partive politike. Luftëtarët prijës që e dinin rëndësinë e angazhimit vetjak dhe gëzonin respektin e ish-ushtarëve të UÇK-së, që kishin ngadhënjyer nëpër beteja frontale dhe ishin përplot vetëbesim, ishin bërë shënjestër e drejtësisë politike të UNMIK-ut. Njeriu nuk mund të dal nga burgu dhe të mbetet i njëjtë ashtu sikundër hyri. Ai ose do të bëhet më radikal ose do të zbutet. Komandantëve të TMK-së e UÇK-së, pa përjashtim, u ngjau kjo e dyta. Ata u zbutën. Burgu i zbuti. E braktisën TMK-në (këtë ushtri të dikurshme dhe kinse ushtri të ardhshme), e zhveshën uniformën, u pispillosën me sako e pantollona të hekurosura, me këmisha të shkëlqyeshme, me xhel për flokë edhe më të shkëlqyeshëm, me livandë kundërmuese e buzëqeshje plastike, me një fjalë e prenë biletën për t’u ngjitur në skenën e teatrit të kukullave politike. Skenarin nuk e lexuan dhe as që donin t’ia dinin për të kurse aftësia për aktrim nuk çonte peshë meqenëse regjimi, atëherë kur nuk i linte si spektatorë, edhe ashtu veçse improvizime kërkonte prej tyre. Kishte edhe komandantë të tillë që u lejuan të pasuroheshin për t’ua pasuruar dosjet për t’i bërë të dëgjueshëm edhe pa burg. Me shkop, me karrotë, apo me të dyja këto ngapak, përfundimi i tyre ishte i njëjtë. Skema: komandantë të pasur, ushtarë të varfër, garantonte përmbushjen e dy synimeve kryesore: diskreditimin dhe demoralizimin.

Gati tetë vjet më vonë, po kurorëzohet ajo që s’bëhej dot atëherë dhe menjëherë. Po shuhet përfundimisht UÇK-ja (ose po shpërbëhet ajo, si të doni!) vetëm se thuhet se është TMK-ja ajo që po shuhet (ose po shpërbëhet ajo, si të doni!) meqenëse tingëllimi i këtillë është më pak i vrazhdë për veshin paçka që kuptimi dhe efekti janë po ata. Pasi që e çarmatosën strukturën dhe e rraskapitën mirë e mirë, tash po e zhbëjnë atë tërësisht duke e fshirë legalisht dhe juridikisht, duke e shpronësuar materialisht, duke e rrënuar moralisht. Plotësonin të shkretit standarde, norma e kushte arbitrare që vetëm sa i shpejtonin drejt vdekjes së tyre.

Se TMK-ja ishte prej fillimit një anije e thyer që po fundosej, më së miri e dinte vetë kapiteni i saj Agim Çeku, i cili gënjente për anijen dhe destinimin e saj që të mund të braktiste me kohë atë ashtu siç edhe bëri. Me vete i mori edhe disa eprorë që brenda natës i bëri këshilltarë për tri arsye: që të mos ndjehej i vetmuar, të dukej më serioz, dhe ta brente më pak ajo pak ndërgjegje që ka. Mirëpo, ai vazhdoi që ta fshehte thyerjen e anijes dhe të gënjente për portin e arritjes së saj, edhe pas arratisjes nga anija në mënyrë që të mos vepronin edhe shumë të tjerë sikur ai. Ngjashëm patën vepruar edhe gjeneralë të tjerë, tashmë gjithashtu politikanë, të cilët mu atëherë kur po iknin nga TMK-ja intensifikuan deklaratat se si TMK-ja është në rrugën e duhur e bile nisën të thonë edhe se si ajo është ushtri! Nuk mund të thuhet se ata ishin aq të padijshëm saqë s’kishin haber se çka është ushtria. Më parë, donin që të mos i bënin të ndjeshëm ‘shokët’ që po i braktisnin.

Këto ditë filloi edhe faza e re e rrjedh(j)es së vjetër. Rrustem Berisha, komandant i Akademisë së Mbrojtjes në kuadër të Komandës së Trajnimit dhe Doktrinës në TMK do ta lë TMK-në për postin e zëvendësministrit të brendshëm. Partitë politike (në këtë rast LDK-ja) po gjejnë e sajojnë vende për eprorët e TMK-së në politikë e qeveri, vende këto që u ngjajnë barkave shpëtuese që varen anash anijes në rast fundosjeje. Barka shpëtuese nuk do të ketë për pjesëtarët e TMK-së pa grada të larta, ashtu sikurse që nuk kishte barka shpëtuese në anijen “Titanik” për shtresat e varfëra.

FSK do të jetë e ngjashme me SHPK-në vetëm se më e dobët se ajo. Fryma e UÇK-së nuk do të jetë në FSK ashtu siç nuk është më në SHPK. Do të mbretërojë aty një tjetër frymë, fryma projugosllave; dhe, sa më lart që do të ngjitesh në piramidën e saj do të të përforcohet ndjenja: kuadro të ish-sistemit, ndonëse ca më të thinjur, ose mutacione e reinkarnacone të tyre. Do ta lënë aty edhe ndonjë ish komandantë të UÇK-së sa për të thënë, e i cili ose do të bëhet si rrethi i tij ose do të zgjohet çdo mëngjes me mendimin për dorëheqje. Ka ndonjë të tillë, të këtij llojit të dytë, edhe sot në SHPK, një lloj ky gjithsesi në zhdukje e sipër.

E gjithë kjo është veçse proces i zbrazjes politike të politikës nga forca. I krijimit të ushtrisë së politikanëve pa ushtri, të cilëve s’ka se çka u duhet njohja e pavarësisë që s’mund ta mbrojnë, s’ka se çka u duhet pranimi i sovranitetit që s’mund ta vendosin, s’ka se çka u duhet shpallja e shtetit të pavarur e sovran të Kosovës që vetëm sa do ta shkaktonte pavarësinë e veriut dhe të enklavave serbe në jug të Ibrit.

Zbritja e përgjithshme e kërkesës nënkupton zbritjet e veçanta. Nëse shërbehemi me metaforën e thyerjes (së anijes) te zbritja e veçantë edhe në rastin e zbritjes së përgjithshme të kërkesës, atëherë do të mund të thoshim se këmba e thyer po ngjitet gabimisht përmes pakos së Ahtisaarit, këtij gipsi joadekuat me formë të gabuar. Në qoftë se lejojmë që kjo ngjitje e shtrembër të vihet në jetë, do të na duhet ta thyejmë sërish këmbën për një ngjitje të re e të duhur.

Burgu i Prizrenit, krahu A, qelia nr.3

Më 30 prill 2007

[Permalink]

                             Shkruan: Koço DANAJ

Na duhet të flasim dhe të argumentojmë sot, përse jemi «të denuar» të bashkohemi. Sepse po nuk e bëmë sot një gjë të tillë, do të jemi të detyruar të sodisim nesër shpërbërjen kombëtare. Na duhet të flasim dhe të argumentojmë sot, se bashkimi ndërshqiptar është europeizëm. Sepse po nuk e bëmë një gjë të tillë, atëherë nesër do të flasim për amerikanë, gjermanë, grekë, maqedonas etj etj me origjinë shqiptare. Nesër do të duhet, që nga ata të cilët do të mbeten shqiptarë të analizojnë, përse jemi i vetmi komb i cili prodhon masivisht dhe historikisht të huaj me origjinë shqiptare, më shumë se kushdo tjetër?

   Ngushëllimi vdekjendjellës me nocione integrimi apo globalizmi, nuk zgjidh asgjë. Ashtu si çfardo lloj ngushëllimi, nuk zgjidh asgjë. Fjalët e «pasvdekjes kombëtare», janë thjesht një ritual dhe asgjë tjetër. Tek rituali ndryshojnë fjalët, termat, thëniet, por mbetet shekullor vetë rituali.(A nuk përbëjnë një ngushëllim pasvdekjeje shkrimet, librat,legjendat, këngët e sotme mbi grekët me origjinë shqiptare? Ngushëllimi shkon deri atje sa ata i quajmë arvanitas, apo se ata na ditkan disa fjalë shqip. Është një ritual Morti Kombëtar. Dhe është i tillë pasi ata janë pjestarë të kombit grek. Janë shqiptarë në histori, por grekë në realitet.(Sa prej tyre kanë marrë pjesë në aneksimin e tokave shqiptare në vitin 1914? Sa prej tyre kanë qenë pjestarë të Napoleon Zervas dhe kanë marrë pjesë në masakrën ndaj shqiptarëve të Çamërisë?).

[Permalink]