BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

* Lind pyetja: - Cili shtet në botë, së pari e ka zgjidhur çështjen minoritare, e pastaj të shumicës dërrmuese, ashtu siç po veprojnë në praktikë garniturat politike “moderniste” zyrtare në Tiranë, në Prishtinë dhe në Shkup? – Deri më sot, nuk ekziston asnjë shtet në botë, që të ketë vepruar dhe, për tepër, të jetë bërë shtet në saje të aplikimit “tezës minoritare”, për shkak se, si në kuptimin doktrinar, ashtu edhe në praktik të filozofisë politike dhe demokratike, kjo tezë është shtruar gabimisht dhe mbrapsht, kur është fjala për aplikimin e drejtë të saj, sepse është në kolizion flagrant me njohjen dhe me realizimin e së drejtës historike dhe të vetëvendosjes së popujve indigjenë në trojet e tyre, sikundër që është populli shqiptar në territorin e tyre natyral të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Ky është problemi, të cilin e kanë kuptuar thellësisht dhe gjerësisht shtypësit dhe agresorët kolonialistë serbomëdhenj dhe grekomëdhenj, me në krye Anastas Janullatosin, Artemije Radosavleviqin, Vasil Bollanin, etj., të cilët qe më se një dekadë janë duke e ”zbërthyer” për mrekulli, ashtu si po iu konvenon interesave të minoriteteve koloniste serbe dhe greke në Shqipërinë Etnike.

 Vasil Bollano

Edhe më konkretisht ndërrimi i tezës së theksuar në dëm të drejtës historike dhe legjitime të kombit shqiptar nuk ka asnjë bazë qoftë logjike, politike apo juridike, por është një nga format më të egra revanshiste dhe vandaliste të politikës, të propagandës dhe të praktikës kolonialiste dhe hegjoministe të serbomëdhnejeve dhe grekomëdhenjve, që përbën konstantën e vazhdimësisë historike të strategjisë së shfarosjes së shqiptarëve si komb dhe si shtet në Ballkan. Në këtë kontekst, shtrohet dhe, gjithmonë duhet të shtrohet pyetja e pashmangshme pse serbomëdhenjtë dhe grekomëdhenjt racistë të tipit, Slobodan Milosheviq, Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, Kosta Simitis,Vasil Bollana, Nikollas Zervas...,e qindra të tjerë të mos i urrejnë shqiptarët dhe, të mos ua mohojnë dhe kontestojnë të drejtat e tyre historike dhe legjitime në trojet e tyre etnike-ilirike-shqiptare, kur historikisht është e njohur se “Populli shqiptar nuk u përzie as me grekë, as me romakë, as me gotë, as me ostrogotë, as me vizigotë, as me hunë, as me avarë, as me hungarezë,as me turq, as me bullgarë, as me normanë, as me venecianë,as me malazezë, as me grekët e rinj. Nuk u përzie me askë, por i pat në meni të gjithë, sidomos sllavët dhe grekët, të cilët u orvatën më së tepërmi për t’i shkombëtarizuar dhe asimiluar shqiptarët dhe, për t’ua grabitur tokat e tyre atërore ilirike-shqiptare.”(Të drejtat e Shqipërisë Etnike, “Albin”, Tiranë, 2001,f.173.

Pra, ruajtja e racës, e gjuhës, e kulturës, e emrit dhe identitetit kombëtar dhe shtetëror, si dhe lufta e pareshtur shekullore për mbrojtjen dhe për rikthimin e trojeve të tyre, të grabitura me dhunë dhe me gjenocidë nga amalgama serbo-greke sllave e fqinjëve ballkanikë, është një nga faktorët thelbësorë pse grekët dhe serbët kanë tentuar me shekuj t’i zhdukin shqiptarët nga faqja e Ballkanit. Për më tepër, grekomëdhenjtë hegjemonë, së bashku me Vasil Bollanin dhe me janullatosat e tjerë (të njohur dhe të panjohur), “kanë arsye të plotë”, të pretendojnë dhe të veprojnë në shkëputjen e Shqipërisë Jugore në emër të “pavarësisë” së “Vorio-Epirit grek”, sepse dihet, meritën më të madhe për krijimin e shtetit “të pavarur të Greqisë më 1829, pa dyshim e kanë vetë shqiptarët, sepse jo vetëm shumica e krerëve të ushtrive greke, por edhe të gjithë fatosat e pavarësisë helenike kanë qenë shqiptarë, si Boçari,, Zhavella, Kanari, Miauli, Kullurioti, Sakturi...,etj,etj., që ishin nga Suli, Hydra e Specja dhe nga viset e tejra të Shqipërisë.” (Të Drejtat e Shqipërisë Etnike, Po aty, f.173).

Marko  Boçari                                Pavlo Kundurioti                  Athanasio Miauli

      Kjo është e vërteta, që përnjëmend, grekomëdhenjve ua terrtisë sytë dhe ua mjegullon mendjen e keqe, por politika,as shkenca shqiptare, në asnjë mënyrë dhe, me asnjë çmim nuk duhet ta heshtin dhe ta injorojnë këtë të vërtetë për hir të interesave komplentare të biznesit të tyre plaçkitës dhe karrierist me grekomëdhenjtë dhe me serbomëdhenjtë, me qëllim të arritjes së ndonjë kompromisi politik në kurriz të shqiptarëve dhe të territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, sikurse që është rasti më drastik dhe i pajustifikueshëm (si mbi bazën historike, ashtu edhe mbi atë politike dhe juridike) i njohjes së Republikës së Malit të Zi në qershor të vitit 2006 nga e qeverisë së Republikës së Shqipërisë.

Mjaft më me mashtrime, me hipokrizi politike dhe me teoretizime spekuluese analitike diletante dhe kuazishkencore në adresë të patriotizimit, të reformimit, të integrimit, të pluralizimit dhe të demokratizimit të Shqipërisë, nevojitet aksion konkret dhe imediat në mbrojtjen e sovranitetit shtetëror dhe kombëtar të Republikës së Shqipërisë, si dhe në zgjidhjen e problemeve të brendshme dhe të çështjes koloniale të shqiptarëve në Ballkan.

Mjaft më me shterimin e energjisë politike dhe ekonomike, të fokusuar në plan të parë për “rehatimin” dhe për sigurimin e “gjumit të ëmbël” të minoritetit serbo-grek, derisa, pikësëpari, të mos zgjidhet problemi i gjithanshëm i shumicës dërrmuese si në Shqipëri, ashtu edhe në Kosovë, në Çamëri, në Iliridë dhe në Anamoravë. Pra, së pari, nevojitet dhe, është kërkesë urgjente e kohës, që të zgjidhim problemin kombëtar shqiptar në Ballkan, e pastaj, kuptohet vetiu, do të vinte në “redn dite” edhe zgjidhja e “problemit” të minoriteteve koloniste serbo-greke sllave në hapësirat e Shqipërisë Etnike, në përputhje me standardet dhe me ligjet ndërkombëtare, por pa prekur dhe, pa cenuar në asnjë formë të drejtën historike dhe legjitime të kombit shqiptar, as të Shqipërisë Etnike. Këtë objektiv strategjik me karakter afatgjatë të mbrojtjes dhe të avancimit të interesave prioritare kombëtare dhe shtetërore gjithëshqiptare, patjetër, duhet ta ketë parasysh si politika e brendshme, ashtu edhe e jashtme e Shqipërisë.

Pse, dhe deri kur qeveria shqiptare do t’i lejojë përzierjen direkte dhe indirekte Greqisë në çështje të brendshme të Shqipërisë, e cila qe 18 vjet radhazi, duke shfrytëzuar “shërbimet e vullnetit të mirë” të kryepeshkopit të saj Anastas Janullatos (i cili është turpi dhe fatkeqësia më e madhe e Shqipërisë) dhe të kyreliderëve ekstremistët dhe terroristët e minoritetit të saj grek në Shqipëri, po zhvillon aktivitetin e saj intensiv të përbashkët dhe të bashkërenduar në të gjitha frontet, që sa më shpejt ta helenizojë dhe ta ricopëtojë Shqipërinë Jugore, duke e quajtur “Vorio-Epir” të Greqisë.

Derisa në krye të Kishës Ortodokse Shqiptare ndodhet peshkopi grek, Anastas Janullatos, kuptohet se, edhe përzierja e politikës greke në punë të brendshme të Shqipërisë, do të jetë përditë më efikase dhe më e suksesshme në zhvillimin e veprimtarisë së saj subveresive në komprometimin, në kontestimin dhe në mohimin e legalitetit të brendshëm dhe ndërkombëtar të shtet shqiptar, edhe pse shteti shqiptar ka kontinuitetin historik dhe legjimitetin ndërkombëtar

Deklarata e kryebashkiakut grek të Himarës shqiptare, Vasil Bollano se “ "Omonia dhe komuniteti grek ne Shqiperi nuk kerkojne me tepër për Vorio Epirin se c'kerkon Shqiperia per Kosoven"(www.balkanweb.com, 23.04.2007), është edhe një “bombë terroriste” më tepër e lëvizjes grekomadhe “OMONIA” dhe e Vasil Bollanos në “bombardimin” e identitetit kombëtar, territorial, shtetëror dhe sovran të Shqipërisë së vitit 1912, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.

Para së gjithash, hedhja në eter e një kërkese të tillë antishqiptare pasqyron faktin se pa asnjë pengesë dhe, në mënyrë koherente dhe efektive funksionin aksi i frontit orotodoks sllav: Athinë-Beograd-Moskë kundër interesave jetike të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan. Mirëpo, këtë rrezik vdekjeprurës, nuk po e shohin politikanët, shkencëtarët dhe analistët modenristë dhe kosmopolitë, të cilët fatin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike e kanë hedhur në pazar, vetëm për të qëndruar vetë sa më gjatë në funksionet e ndryshme të pushtetit shtetëror, në emër të demokracisë dhe të pluralizmit të importuar, që ka për qëllim vënien në gjumë të shqiptarëve

Këtë rrezik me pasoja katastrofike jo vetëm për Shqipërinë, por edhe për mbarë Ballkanin nuk janë duke e parë vetëm klikat dhe grupet politike zyrtare shqiptare, të fronëzuara në Tiranë, në Prishtinë dhe në Shkup, për shkak se ndjehen të kënaqura me statusin e tyre karrierist dhe materialist në kurriz të shoqërisë shqiptare dhe të shtetit shqiptar. Gjithashtu, ndërgjegjen e tyre kombëtare “e kanë të pastër”, sepse me veprimet e tyre konkrete anishqiptare kanë provuar para “mentorëve” të tyre të huaj, se janë në “rrugën e drejtë” të

Brenda 18-vjeçarit të shkuar (1990-2007), Shqipëria është shndërruar në një “poligon stërvitës” të harangave të shërbimeve sekrete policore të nëndheshme dhe të mbidheshme greko-serbe etj., të cilat pa asnjë vështirësi kanë penetruar në të gjitha poret e politikës dhe të pushtetit shtetëror të Shqipërisë. Si rrjedhim i krijimit të një vakuumi të këtillë anarkik dhe absurd me pasoja të rënda për interesat vitale të politikës kombëtare dhe shtetërore të Shqipërisë, pse Vasil Bollano, të mos kërkojë greqizimin e Shqipërisë Jugore, kur atij nga politika antishqiptare e Tiranës, i është dhënë “fermani” të jetë kryebashkiak i Himarës shqiptare.

 Himara

Nëse në Himarë nuk ka shqiptarë, por vetëm grekë, atëherë, shovinisti grekomadh, Vasil Bollano (sipas detyrës që ia kanë besuar “kryedishepujt” politikë shqiptarë të qeverisë dhe të parlamentit të Tiranës, duke u bazuar në votën e lirë demokratike) ka të drejtë të pyet, ku janë shqiptarët dhe, pse ata kanë ikur nga Himara shqiptare, e jo në emër minoritetit grek dhe të “OMONISë” famëkeqe subversive, ( e cila qe 18 vjet rresht po zhvillon luftë speciale të ftohtë dhe të nxehtë për greqizimin dhe për pushimin kolonial të Shqipërisë së Jugut) të kërkojë “pavarësimin e Vorio-Epirit”, ashtu siç po e kërkon Beogradi zyrtar “pavarësimin” e Kosovës , që me ndihmën e Rusisë, ta rikthejë në sovranitetin kolonial 100-vjeçar të Serbisë së Madhe. Mirëpo, politika zyrtare e Tiranës dhe e Prishtinës, duhet të ridefinojnë strategjinë e veprimit të tyre kombëtar dhe shtetëror, në vend të “përkëdheljes” së ambicieve dhe të veprimeve shkatërrimtare të kryeliderëve (siçjanë Vasil Bollani, Sanda Rashkoviq-Iviq, Artemije Radosavleviq dhe Anasatas Janullatos, “turpi i nderit” të politikanëve nudistë të Tiranës) të minoritetit grek dhe serb, duhet t’i vënë dhe, t’i mbrojnë me çdo kusht dhe me të gjitha mjetet legale interesat e përgjithshme kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve dhe të Shqipërisë, pavarësisht nga kufijtë ekzistues artificialë të 1912-së.

“Teorema e Pitagores” së helenizimit të Shqipërisë Etnike(!?)

Siç shihet nga përmbajtja e deklaratës së theksuar dhënë masmediave, dhe të konfirmuar përmes “news 24” Vasil Bollano ka menduar gabimisht (në mungesë të njohjes së historisë së Shqipërisë Etnike, ka manipuluar me termin inekzistent “Vorio-Epir”). Mirëpo, nëse ajo lexohet dhe kuptohet shqip (jo greqisht, assesi), ajo mund të merret si shprehje e drejtë, sepse kërkesa e tij për njohjen e pavarësisë së Shqipërisë së Jugut (duke përfshirë edhe Çamërinë) ka dalë e drejtë dhe, si e tillë (pra, jo si kërkesë fantazmë-vorio-epir, që është antitezë artificiale, antihistorike, antiligjore dhe antishqiptare e Shqipërisë së Jugut), politika shqiptare, duhet ta procedojë për shqyrtim në qeverinë dhe në parlamentin e Shqipërisë, në mënyrë që të nxjerrin dokumentin me fuqi ligjore për çlirimin dhe pavarësimin e Shqipërisë Jugore, duke përfshirë edhe Çamërinë ilirike-shqiptare.

Historia flet ndryshe nga vasil bollanot, caldarisot, venizelosot, anastas janullatosot, napoleon zervasosot...etj. se Himara dhe viset e tjera të territorit jugor shqiptar nuk quhen, as nuk janë kurrfarë krahine helene-greke, të ashtuquajtur “Vorio Epir”, por janë Shqipëria e Jugut, e cila është pjesë e pandashme e territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, jo kurrsesi të Greqisë.

Mirëpo, sa ia vlen se e drejta historike është në anën e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, kur pushtuesit kolonialistë dhe gjenocidistë grekomëdhenj me shekuj nuk kanë pranuar, e as sot në fillimshekullin XXI(viti 2007) nuk e njohin të vërtetën mbi qenësinë e kombit shqiptar në Ballkan, por së bashku në aleancë me sllavët e tjerë të Jugut të Ballkanit, në vijimësi kanë ëndërruar dhe kanë vepruar për zhdukjen e tij dhe të Shqipërisë Etnike. Rast konkret tragjedia gjithëshqiptare, që quhet Çamëria (e kolonizuar dhe e aneksuar nga Greqia e re “demokratike”), e cila shtrihet në zemër të territorit të Shqipërisë Jugore Etnike, por që me këtë të vërtetë politika dhe propaganda e Athinës zyrtare, e as politika zyrtare e Tiranës nuk duan të ballafaqohen, sepse zgjidhja e statusit të saj në favor të Çamërisë shqiptare, do t’ua prishte: “rehatinë” e migrantëve ekonomikë shqiptarë në Greqi, biznesin 18-vjeçar ekonomiko-tregtar, marrëdhëniet ekonomike, politike dhe diplomatike etj.

Prandaj, problemi dhe “incidenti” i quajtur Vasil Bollano, është pasoja, jo shkaku, sepse shkaku është faktori i brendshëm politik shqiptar, i cili qe 18 vjet (pas hapjes së kufijve me Greqinë), ende nuk është në gjendje, t’i vërë “kapak” real dhe legjitim zgjidhjes së çështjes koloniale të Çamërisë shqiptare ngase në vend të këtij prioriteti akut, është përqendruar në politikën e destruksionit, duke favorizuar interesat e huaja dhe të mirëlexuara të Anastas Janullatosit (që përbëjnë boshtin e revanshizimit dhe të vandalizimit më të vrazhdët barbarik të ndërhyrjes së politikës dhe të propagandës së Greqisë në çështje të brendshme të Shqipërisë, me qëllim që të margjinalizohet përgjithmonë zgjidhja e drejtë e statusit të Çamërisë shqiptare), si dhe në zhvillimin e luftës ideologjiko-partiake për pushtet në emër të “demokracisë dhe të progresit”. Mirëpo, në historinë e derisotme nuk është shënuar asnjë rast se përmes veprimtarisë destruktive antikombëtare dhe antishtetërore, të jetë arritur demokracia dhe progresi i ndonjë shoqërie.

Për fund, mos të harrojnë “xhingiskanët” e politikës zyrtare të Tiranës, të Prishtinës dhe të Shkupit, se me mohimin, me kontestimin dhe me zvarritjen e përjetshme të zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, se me arritjen e “aranzhmaneve”, të nënshkruara në favor të drejtave të minoriteteve të huaja sebo-greke-bullgare, duke e dëmtuar seriozisht dhe në skajshmëri zgjidhjen e çështjes jetike të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, (edhe pse të cilësuar dhe të shpërblejë si modernistë politikë të kohës konsumatore nga ana e diktatit të huaj, apo më mirë të thuhet për shkak të prirjes së interesit të tyre personal dhe grupor), prapë janë në regres edhe në kuptimin e relacioneve të brendshme gjithëkombëtare shqiptare, edhe në sistemin shtetëror të marrëdhënieve ndërkombëtare,sepse thelbi i demokracisë bazohet në parimet e barazisë dhe të respektimit të interesave reciproke kombëtare, shtetërore, ekonomike dhe kulturore të shteteve dhe të popujve.

Siç dëfton rasti kolonial konkret i Kosovës, i Çamërisë, i Anamoravës, i Iliridës dhe i Malësisë së Madhe të Mbishkodrës, këto parime dhe vlera fundamentale, të theksuara me interes të veçantë jo vetëm për shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike, por edhe për sigurinë, stabilitetin dhe paqen në Ballkan dhe në Evropë, ende nuk i kanë marrë në konsideratë t’i shqyrtojnë as “politika moderatore” e “xhingiskanëve” vasalë, e as drejtësia e bashkësisë ndërkombëtare, sepse në radhë të parë janë të preokupuar jetësisht me “standardet ndërkombëtare” se si ta ricopëtojnë territorin e Shqipërisë Etnike në emër dhe për llogari të minoritetit serb, grek dhe bullgar.

Shikuar në afat të shkurtër dhe të përkohshëm kjo është gjendja reale në terren të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, kjo gjendje e rëndë dhe e paperspektivë momentalisht, (pavarësisht nga “ulpiset” e “politikës xhingiskane”, që sundimin e pushtetit të tyre e kanë kuptuar si të përjetshëm) për fatin e kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, ka karakter jetëshkurtër dhe relativ, e jo fare absolut dhe të pandryshëm, sepse kombi shqiptar në Ballkan nuk ka asnjë alternativë tjetër racionale përpos çlirimit, pavarësimit dhe ribashkimit të tij në një shtet të përbashkët, i cili, në asnjë mënyrë nuk mund të ndërtohet përmes tërheqjes së “vizave ultraviolente në mermer”, të tërhequra nga “analistët”, “projektuesit” politikë dhe shkencorë , të cilët në “figurat gjeometrike” të tyre për bazë kanë shqyrtimin e standardeve të decentralizimit-copëtimit të territorit etnik shqiptar në emër dhe për llogari të sovranitetit kolonial serbo-grek sllav, të integrimit, të pluralizimit, të sjelljes dhe të mbajtjes në pushtet me çdo kusht dhe me të gjitha mjetet, regjimet marionete me në krye “xhingiskanët” e tyre, të dëshmuar si “lojalë” të tyre, pavarësisht nga fakti se të njëjtit mund të jenë me hipotekë dhe me vurratë kontrabandiste dhe trafikane... etj.



23. 04. 2007

[Permalink]

    Nga: Sulejman ABAZI

Të mos gënjejnë veten as politikanët shqiptarë dhe ata grekë e as misionarët e politikës evropiane, të cilët po e lejojnë këtë situatë, duke i bërë lëshime të pamerituara politikës greke. Por të mos i shmangemi problemit: CD-ja e politikës greke ka një „pasuord“ dhe ky pasuord është i instaluar në skutat politike të Athinës. Ai hapet herë pas here, duke vënë në lëvizje megafonët e tipit Geixh, Bollano, Dule, Joanullatos & CO, struktura të tëra antishqiptare, në mënyrë që politika greke ndaj Shqipërisë dhe kombit shqiptar të jetë përherë në sulm.

Është vërtetuar që rastet e thyerjes apo të krisjes së ndërgjegjes kombëtare kanë mprehur vigjilencën kombëtare dhe prania e pasojave të tyre mbi arsyen historike mund të shkaktojë tronditje të reja më të rënda se më parë.“Strategjia” greke e doktrinës për “Vorio-Epirin” ka dështuar. Çfarë kërkojnë segmentet shovene greke të përfaqësuara nga Dulet, Janullatosët, Bollanot&CO të cilët çirren për “Vorio-Epirin” dhe shprehin pretendimet territoriale kundër Shqipërisë? Po iu themi që në fillim, siç ua kemi thënë edhe më parë: Nuk ka “Vorio-Epir”, por ka Epir, i cili ka qenë, është dhe do të jetë histori dhe hapësirë etnike shqiptare.

Politika dhe opinioni shkencor shqiptar këtë konstatim historik, ka ardhur koha ta thonë me zë të lartë në gjuhën shqipe. Përballë një politike të hapur, të mbarsur me nacionalizëm agresiv dhe imponues në çdo rast, në qëndrimin grek gjallojnë çdo ditë e më shumë pretendimet absurde territoriale, të cilave tashmë u ka dalë boja. Qarqet shovene me megafonë të tipit Geixh, Dule, Bollano e një takëm “historianësh”, që guxojnë të dalin në ekranet shqiptare dhe të kërkojnë ballafaqim për gjenezën pellazgo-epiriote-thesprote-shqiptare në misionin e tyre kanë dështuar. Sido që po ndodh, këto zullume politiko-ideologjike me prapavija reaksionare fetare, kurrsesi nuk do të kalojnë në heshtje, edhe kur politika zyrtare në shtetin shqiptar hesht dhe nuk zbaton ligjet kushtetuese të vendit. Historinë nuk mund ta tjetërsojnë as Bollanot & CO, e as një takëm politikanësh shqiptarë, që janë tulatur përpara presioneve politike greke.

Krahasueshmëria me rastin e Kosovës, e bën këtë gjakprishur dhe të tjerë pas tij të bëjë një gabim trashanik dhe të zbulojnë në opinion dështimin e strategjisë shovene greke kundër Shqipërisë. Pretendimet territoriale janë një turp politik, për të gjithë ata që shesin moral për demokracinë dhe standardet e saj. Ky mbetet një problem i hapur që kërkon shpjegim, dhe këtë duhet ta bëjnë ata që i fryjnë erërave shovene në rajon. Institucionet zyrtare greke nuk njohin çështjen çame, duke e konsideruar atë “një çështje të mbyllur”, ato bëjnë presion mbi emigracionin shqiptar, duke shfaqur anën më të errët të dominuar prej llumit të shoqërisë greke, nën hundën e tyre zhvillohet veprimtari ultranacionaliste nga qarqe të dyshimta deri paramilitare, të cilat shfaqin hapur pretendimet territoriale mbi “Vorio-Epirin”, si në rastin e fatkeqit Bollano. Në kundërshtim me ligjet shqiptare jepen pensione, serviret fantazma e homogjenitetit dhe dyshtetësisë, bizneset greke u rrëshqasin ligjeve të shtetit shqiptar, hapen shkolla greke të palicencuara, dhunohen simbolet kombëtare, dhunohen të drejtat e njeriut, vriten shqiptarë në mjedise publike dhe në burgje, dhunohet rendi kushtetues, lëshohen kërcënime prej trupave ushtarake, cenohet siguria kombëtare, duke ndërhyrë hapur në punët e brendshme të shtetit shqiptar.

Çfarë ka mbetur tjetër për t’u bërë në shpinë të Shqipërisë, zotërinj

pushtetarë dhe politikanë?

Hipokrizia e politikës greke është kthyer në qëndrim institucional megaloman, me pak shanse për t’u korrigjuar. Zullumet e saj të përfaqësuar me emra pushtetarësh dhe funksionarësh shtetërorë, bien shumë në sy, dhe kjo bën që askush të mos mohojë praninë e „luftës së ftohtë“ midis dy vendeve. Të mos gënjejnë veten as politikanët shqiptarë dhe ata grekë e as misionarët e politikës evropiane, të cilët po e lejojnë këtë situatë, duke i bërë lëshime të pamerituara politikës greke. Por të mos i shmangemi problemit: CD-ja e politikës greke ka një „pasuord“ dhe ky pasuord është i instaluar në skutat politike të Athinës. Ai hapet herë pas here, duke vënë në lëvizje megafonët e tipit Geixh, Bollano, Dule, Joanullatos & CO, struktura të tëra antishqiptare, në mënyrë që politika greke ndaj Shqipërisë dhe kombit shqiptar të jetë përherë në sulm. Pse të mos e pranojnë: Politika greke ka dështuar në drejtim të nacionalizmit etniko-fetar kundër Shqipërisë. Po e përsërisim, ka dështuar. Pararojat e saj politike dhe fetare, PBDNJ, “Omonia“, Kisha Ortodokse Greke dhe organizata terroriste „Mavi“, kanë dështuar në misionin e tyre. Këta “ambasadorë të përhershëm” të shtetit grek, janë pjestarë të kongreseve të përvitshme të “Vorio Epirit”. Opinioni shqiptar tashmë i njeh. PBDNJ jep natyrën e një njeriu të trullosur që nuk po gjen vend. Ajo nuk është ndier rehat në politikën shqiptare, duke ndërruar karriget sa andej këndej, për të përfituar maksimalisht në misionin e saj antishqiptar.

Për gjuhën e hidhur të Dules me shokë shqiptarët nuk kanë nevojë për përkthyes. Diskretitimi i politikës greke i ka kapërcyer me kohë përmasat e marrëdhënieve dypalëshe dhe “dosja greke“ tashmë është e hapur në dorë të faktorit ndërkombëtar. Dalja e Dules nga koalicioni dhe përgjërimi i tij për “interesat e biznesit shqiptar”, dalja e Bollanos, (priten surpriza të tjera greke në të ardhmen), heshtja e disa subjekteve politike në Shqipëri, janë të lidhura me dy dështime të ndjeshme të politikës greke. Tendenca e turravrapit të qarqeve shovene greke dhe segmenteve dashakeqëse në politikë, për helenizimin e jugut të Shqipërisë, të sinkronizuara me trysninë e ftohtë politike, ekonomike dhe fetare, janë hapësirat që mbajnë sot peng çështjen çame, çështjen e minoritetit dhe emigrantëve shqiptarë dhe vetë marrëdhëniet midis dy shteteve. Nuk po bëjmë ndonjë zbulim të ri sensacional, përveçse i referohemi të vërtetës historike. Së pari, rruga e pakthyeshme e pavarësisë së Kosovës, ku Greqia ka shprehur hapur qëndrimin e saj kundër.

Pse nuk e dëshiron Greqia këtë pavarësi?

Çfarë pretendon Greqia më tej?

Si mund të pranojë Greqia që të ndryshojnë raportet gjeostrategjike në Ballkan me daljen e një shteti të ri shqiptar?

Politika greke e di se pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, çështja çame dhe e tërë kombësive që jetojnë sot në Greqi do të jetë një çështje e hapur, që do t’i kapërcejë hapësirat absurde të “zgjidhjeve dypalëshe“. Janë të prekshme në jetën politike greke kërkesat e kombësisë maqedonase, bullgare, turke dhe të shumë pakicave të tjera me prejardhje gjenetike. Në kushtet e “rrethimit demokratik“, të cilin Greqia ka kohë që po e ndien, çështja e helenizmit do të sfumohet. Greqia duhet të zhvishet prej tij. Ai është mashtrimi më i madh që po i bëhet historisë së Ballkanit. Së dyti, intrigues mbetet fakti i çështjes së zgjedhjes së Presidentit në Shqipëri. Politikës greke i kanë interesuar liderët shqiptarë, sepse nëpërmjet tyre ajo ka mundur të ruajë interesat e saj në Shqipëri. Nuk është e vështirë të kuptohet që ajo të mos ketë hedhur kartat e saj për kreun e shtetit shqiptar. Zhvillimet politike kohët e fundit dhe kompleksiteti i sajuar, me sa duket, i ka djegur këto karta dhe kundërvënia greke ka filluar të ndihet ndaj politikës shqiptare, pse jo dhe ndaj qeverisjes së partisë në pushtet. Nuk është çështje “daljeje“ nga koalicioni, nuk është çështje e një “Bollanoje“, nuk është çështje prishjesh në bregdetin “minoritar“, por shumë më tepër se kaq. Zhvillimi i ngjarjeve në hapësirën shqiptare dhe maturia shqiptare për të qenë në unison me faktorin politik ndërkombëtar për çështje të rëndësishme, që kanë të bëjnë me çështjen tonë kombëtare e kanë nervozuar politikën greke dhe “pasuordi“ i saj është vënë në lëvizje. Në mënyrë të kamufluar, po dhunohen parimet e sigurisë kombëtare. Kërcënimet dhe rreziqet nuk janë abstrakte, por janë të pranishme dhe veprojnë, duke shkaktuar pasoja të rënda në jetën e vendit. Lufta e ashpër politike e dy partive të mëdha në Shqipëri po krijon hapësira boshe, të cilat po shfrytëzohen nga qarqe reaksionare, me synime të pastra politike, etnike e fetare në dëm të shtetit dhe kombit shqiptar. Incidentet e shumta që kanë ndodhur në këtë periudhë, janë një ogur i keq i asaj që po vepron, i asaj që pretendohet se nuk duket, i asaj që nuk gjen dot justifikim përpara opinionit shqiptar, i krizës politike permanente që kërkojnë shpjegim, i dhunimit të institucioneve të sigurisë që shkaktojnë kaos politik, social dhe ekonomik, i mosfunksionimit të shtetit dhe rendit kushtetues, i frikës nga njerëz që i kanë shitur interesat e tyre matanë kufirit, qëndrime këto që po diskretitojnë politikisht vendin. Ky mund të jetë përfundimi i gjithçkaje që bëhet keq në këtë vend, në fund të fundit, i asaj që nuk u ka pëlqyer dhe nuk do t’u pëlqejë kurrë shqiptarëve. Këto momente, pa dyshim, shkaktojnë tensione politike, por nëse shqiptarëve u kërkohet t’u tregohen gjurmët, ata shikojnë ujkun përballë. Këta precedentë politikë i kapërcejnë kufijtë e konflikteve të brendshme, dhe nëse shqiptarët reagojnë ashpër, shkaktarët duhet të binden se diçka në këto marrëdhënie është mbrapsht. Marrëdhëniet midis dy shteteve janë lënë të ndjekin rrjedhën e tyre, por pa menduar se luhatjet po lënë pasoja shumë të rënda në thellimin e përçarjes dhe të armiqësisë, për të cilat do të duhet shumë kohë që ato të normalizohen. Marifetet politike të politikës greke janë kthyer në një rrezik permanent, duke e krahasuar atë me një njeri që rri me kopaçe në dorë pas dere dhe pret vetëm rastin të të godasë. Çështja e zgjidhjes së konflikteve midis dy shteteve kërkon subkoshiencë politike me standarde qytetare, sepse në të kundërt ato nuk mund të kalojnë kurrsesi pa lënë gjurmë të hidhura në memorien historike të popujve që dëshirojnë të jetojnë në fqinjësi.

“Uthulla e fortë prish enën e vet”, kështu thonë shqiptarët. Greqia ka kohë që e ka kamufluar të vërtetën historike të kombeve dhe popujve në Ballkan me globalizimin e helenizimit, i cili nuk ekziston. Grabitja dhe shtrembërimi i historisë është shkaku që frymëzon sot ultranacionalizmin grek dhe nxit qarqet shoviniste për t’i fryrë erës së pretendimeve territoriale. Bota e qytetëruar, nëse do ta shpëtojë Greqinë dhe popullin e saj dhe tërë rajonin ballkanik, duhet të ndikojë fuqimisht në shmangien e konceptit helen dhe të helenizmit. Është ky koncept që motivon sot nacionalizmin agresiv grek dhe qëndrimin antidemokratik të një shteti të ashtuquajtur demokratik.

[Permalink]

Shkruajnë:
Xhemil Zeqiri – Fadil Shyti


Siç ngjanë kurdoherë në situata dështimesh të rënda historike, ata që i krijojnë këto, janë përpjekur dhe përpiqen për t´i mbuluar dhe arsyetuar ato, për më keq për t´i fshehur mashtrimet e tyre para popullit.
Kjo, gjendje amullie, kjo gjendje në rrugë pa krye po ngjanë sot me të ashtuquajturin “Grupi i Unitetit” dhe me tërë katalizatorët e politikës së “mençur” shqiptare, të cilëve u ka hyrë lepuri në bark nga faktori vendimtar për pavarësinë e Kosovës, nga faktori popull të cilit aq shumë ia premtuan pavarësinë, të cilin aq shumë e mashtruan sa tani më edhe naivët më të mjerë kanë filluar të kthjellohen dhe ta kuptojnë se të gjitha paskan qenë premtime të kota, nga faktorët e politikës kundër-shqiptare dhe ajo ndërkombëtare. Por, një fjalë jona popullore thotë: “kur të vinë mendtë të humbin dhentë”!Si duket tani këto “dhenë” (dele) , “Grupi i Unitetit” po i kërkon jo vetëm brenda por edhe jashtë atdheut. Por, ato dele të shkreta s´do t´i gjejnë kurrë, sepse vetë i kanë humbur (pjesërisht edhe me fajin e popullit) sepse i votoi të pabesët; ky grup mafiozësh, nuk do ´i gjejë kurrë delet, sepse vet i ka shitur tepër lirë në konferencat famëkeqe në Rambuje, Paris dhe në Vjenë.

Këta bukëshkalë edhe pse popullit ia dhanë premtimin se: “për pavarësi të Kosovës nuk negociohet”, pas kapjes së pozitave të pushtetit pa shtet, të shtyrë nga interesat e tyre personale ata jo vetëm bënë negociata tepër të pafavorshme për Kosovën dhe viset tjera shqiptare, por gjatë atyre negociatave për të cilat u bënë shumë shpenzime për ahengjet e sejmenëve të Fatmir Sejdiut si: Lutfi Haziri, Agim Hyseni, Veton Surroi dhe Hashim Thaçi e të tjerë të cilëve u ka marrë koka erë, të cilët i ka dehur opiumi i premtimeve boshe nga “aleatët e mëdhenj” apo më saktë ua kanë verbuar sytë interesat personale, klanore dhe partiake. Kjo, për pasojë solli prapakthimin e madh në historinë e re të Kosovës dhe të viseve të tjera shqiptare të okupuara nga shovinistët sllavë. Duke bërë lëshime të një pas njëshme përballë delegacionit të Serbisë, erdhi pastaj e “famshmja” Paketë e Ahtisarit e cila Kosovën tani po e shpie drejt disfatave të reja; duke e kthyer nga një krahinë autonome siç ishte dikur në Serbi, në një krahinë autonome por tani jo vetëm nën Serbi, por edhe në tutelën ballkanike dhe evropiane- kjo me siguri do të jetë për ne shqiptarët një fatkeqësi e madhe sepse trojet tona po ri copëtohen sërish, të përshkuara jo vetëm me kufi-zinj por dhe me tragjedi të reja rreth këtyre kufijve dhe në brendi të territoreve tona, aty ku pushtetin paralel do ta kenë kolonialistët e vjetër dhe të rinj serbë.
U bë aq zhurmë e madhe, për dëmtimin e disa xhamave të lokaleve të “institucioneve të popullit”, kinse qenkan bërë humbje të mëdha materiale në demonstratën 28 Nëntorit 2006, kurse harrohen ato mijëra euro të cilat po shpenzohen për ecejaket e “elefantëve” për t´ia bërë hendekun shqiptarisë. Tani, kur popullit po i mungon streha mbi kokë dhe në sofër po i mungon koromania e thatë!
Zotërinjtë “diplomatë” të Kosovës së plagosur dhe të varfër po derdhin lekët kot së koti jo vetëm në Evropë por edhe në Amerikë, “për konsultime”, siç thonë ata; por, kjo është vetëm farsë politike, ata shkojnë e vinë, poshtë e lartë vetëm për t´i realizuar planet e tyre famëkeqe dhe për t´i hedhur më tej hi syve popullit; kinse Kosova po e fiton pavarësinë, Kosova do të integrohet në Evropë e të tjera përralla politike, tepër të pa kripë, të cilave tashmë u ka dalë boja, si dikur deklaratave të I.Rugovës, atje në barakën e tij, tani e ashtuquajtura, “shtëpi e pavarësisë”!!!
Madje, këto ditë ata e përgatitën skenën tragji-komike, si në teatrin e kukullave, dolën me idenë “e madhe” : “Kosova, në 120 ditët e para të pavarësisë”!
“Mrekulli” të tilla, bota s´ka parë, ende pa u fituar pavarësia, kur kjo po sulmohet nga të gjitha breshëritë e armëve diplomatike nga Serbia, Rusia dhe miqtë e tyre nëpër botë për ta penguar të arrihet: jo pavarësia e plotë por as kjo autonomi( “pavarësi e mbikëqyrur”), e lartshënuar! Po, bëhen plane, për 120 ditët e “mjaltit” të pas pavarësisë!!!
Dëshmi më bindëse për këtë s´ka se situata e krijuar pas mbledhjes së Këshillit të Sigurimit të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, kjo situatë tejet e vështirë politike , sepse tërë propaganda e shërbëtorëve të UNMIK- ut, “institucionalistëve” të Prishtinës dështoi, dhe janë po këta “mendjendritur” që ende po shohin ëndrra në diell për pavarësinë e Kosovës.

Tash po përgatiten të vinë më 26 dhe 28 prill, 2007, -misionarët e shekullit të kaluar, të ngjashëm me ata të vitit famëkeq të 1913-ës, por, tani të maskuar nën petkun demokratik, të ashtuquajturit, “misioni faktembledhës” , kjo mesiguri do të jetë dhe një goditje tjetër kundër politikës shqiptare në përgjithësi.
Pasuesit e Ibrahim Rugovës dhe servilët e tyre “opozitarë” si mos më keq e ulën “pazarin politik ” duke i bërë pre trojet shqiptare, përballë Serbisë dhe faktorëve ndërkombëtarë, pa harruar këtu të theksojmë edhe pjesën e përgjegjësisë historike që e kanë sot edhe pushtetarët në Tiranë dhe në Shkup dhe gjetiu në trojet shqiptare, ku sundojnë liderë partiakë pa vizione të qarta dhe pa strategji pozitive kombëtare.

Mbase, për vizionet “largpamëse” të I. Rugovës se: do të jemi të hapur ndaj Serbisë, këta politikanë dritëshkurtër dhe mund të krenohen, sepse vërtetë Kosova fatkeqësisht po mbetet e hapur ndaj Serbisë...
Pas çdo muaj që kalon popullit shqiptar i Kosovës, duhet të pres “deri në ditën e moskurrit” “sihariqe” ogurzeza nga UNMIK-u dhe OKB-ja, kurse altoparlantët e tyre “pushtetarë” i transmetojnë ato si suflerët: “jo, presim edhe një, muaj, presim edhe 3 muaj, presim edhe gjashtë muaj”! Por, kjo nuk është e keqja më e madhe përballë asaj se: Kosova me këto plane të diplomacive të huaja kundër-shqiptare, po mbetet sërish nën thundrat e huaja, po mbetet koloni “mish për top” nën tutelën serbe dhe evropiane.
T´jua përkujtomë lexuesve se këta politikanë dështues asnjëherë nuk e morën guximin të kundërshtojnë asnjë projekt ose raport që kishin përgatitur organizatat e ndryshme për Kosovën dhe shqiptarët në përgjithësi.
Kur dihet nga të gjithë se në çdo mbledhje të KS të OKB-së, kishte debate kundër shqiptarëve , kundër rrjedhave në Kosovë, kurse kjo klasë e mjerë politike, i përshëndeste ato pa hezitim!...
Politika dinake serbe duke e parë me kohë politikën servile shqiptare, fillimisht e provokoi dinakërisht, politikisht situatën ; shefi i diplomacisë serbe, çetniku Vuk Drazhkoviq , duke u hequr si super demokrat, në KS të OKB-së, do të deklaronte se: ”Ballkani, është i ndjeshëm nga nacionalizmat dhe nëse Kosovës i jepet pavarësi çohen në këmbë ekstremistët serbë, nëse Kosovës i jepet autonomi çohen në këmbë ekstremistët shqiptarë; pra ta gjemë një rrugë kompromisi, një zgjidhje të përshtatshme për demokracinë dhe të jenë të kënaqur dy palët, se: zgjidhja më e mirë do të jetë që Kosovës t i jepet një status, më shumë autonomi dhe më pak pavarësi”. Me këtë taktikë perfide shoviniste, “Ujku me këmbën e futur në miell”, trokiti në dyert e diplomacisë botërore. Fatkeqësisht, teori famëkeqe gjeti përkrahje në OKB dhe diplomacia ndërkombëtare me nxitjen e miqve të Serbisë, erdhi në përfundimin e gabuar se kjo qenka ide si më demokratike dhe reale; prandaj, e pranuan lojën e shefit të diplomacisë serbe.

Ekipi i Marti Athisarit e pranoi këtë teori reaksionare dhe Pakon për Kosovën, pas 17 -18 muajsh e reduktoi, me pavarësi të kushtëzuar, pasi u konsultua edhe me politikanët kompromisaxhinj të Tiranës “demokratike”, kujtojmë këtu rastin kur pas takimeve me Solanën dhe të tjerë këtë status i pari e paralajmëroi, ministri i jashtëm, Besnik Mustafaj. Ky, qe “sihariqi tragjik”, të cilin pastaj e përkrahën pa rezerva i pari, Veton Surroi dhe pastaj “elefantët” e zhytur në kënetën politike kundër-shqiptare.
Theksojmë këtu faktin që fuqitë e mëdha po tallen me të drejtat tona, ata duke e bërë këtë po e rrezikojnë sërish paqen në rajon.
Por mjerisht, këtë gjellë helmuese e kanë gëlltitur pa hezitim edhe politikanët “ e ndritur” shqiptarë!
Kujtojmë këtu se në botën demokratike janë bërë shumë referendume; për shembull në Danimarkë qe bërë referendum për monedhën evropiane, danezët me referendum euron e hodhën poshtë,
Në Suedi, ka pas referendum, të pranohet euro si monedhë, kjo gjithashtu nga suedezët u hodh poshtë!
Para disa muajsh në Portugali u mbajt referendum për abortimet, atje po veprohet sipas rezultateve të tij.
Merreni me mend të dashur lexues: atje mbahet referendum për euron dhe abortet, kurse shqiptarëve s´ju lejohet referendumi për pavarësinë e shtetit apo ribashkimin e tij; rilindjen e shtetit- nëse mund të konstatojmë kështu figurativisht.
Vallë si mund të qohen proceset tona historike përpara, me këto kute kundër demokratike?!
Po pse vallë “miqtë tanë” sipas këtij “Grupi të Unitetit” dhe të zyrtarëve të Shqipërisë “demokratike” të cilët i kanë formuar më shumë se mbi 100 parti demokratike, nuk marrin guximin që me këmbëngulje të kërkojnë para diplomacisë ndërkombëtare që për kombin tonë të respektohet e drejta e VETËVENDOSJES ?! Pse nuk u lejohet shqiptarëve të vendosin për ardhmërinë e tyre:
- duan të kenë shtetin e ribashkuar shqiptar, pra t´i bashkohen shtetit amë, Shqipërisë?
- duan një pavarësi për Kosovën?
- Kjo, pavarësi e cila i detyron ata për të jetuar të ndarë nga shteti amë dhe nga viset tjera shqiptare të okupuara nga sllavët shovenistë.
Apo, duan të jetojnë ende nën terrorin serbomadh, pra nën juridiksionin e Serbisë?
Ashtu, siç po pretendon sot të na lë padrejtësisht bota “demokratike”!
Kjo, mund të arrihej me një referendum krejt të ligjshëm, gjithëkombëtar.
Vetëvendosja, iu është premtuar shqiptarëve, para dhe pas luftës së dytë botërore, por kjo e drejtë madhore u është mohuar pa të drejtë deri sot; prandaj në trojet tona kanë ngjarë kaq shumë luftëra, kaq shumë tragjedi...
E drejta e vetëvendosjes, është çelësi ku mund të hapeshin dyert e arsyes dhe të paqes në rajon.
Për këtë të drejtë kaq të natyrshme, kaq të arsyeshme njëkohësisht, sot po përgjaket rrugëve të Kosovës rinia heroike shqiptare, për këtë të drejtë sublime, sot po vuan burgjeve, po torturohet dhe po qëndron dhe në grevë urie, heroi ynë, Albin Kurti i përkrahur nga shumë ithtarë/e, përparimtarë..
Për këtë të drejtë kaq të dobishme historikisht, simboli ynë i rezistencës, Adem Demaçi, thotë: për vetëvendosjen jam i gatshëm të vdesë njëqind herë”! Prandaj, del dhe demonstron përkrah rinisë dhe popullit.
Lëvizja Vetëvendosje, e ka projektuar dhe po i zbaton çdo ditë me besnikëri teorinë dhe praktikën revolucionare. Ajo, po ndeshet guximshëm, përballë reaksionit kombëtar dhe ndërkombëtar! Me ata që herë hapur herë maskuar po dalin kundër kësaj të drejte tepër legjitime.
Ne, jemi të bindur që pavarësisht sakrificave të mëdha,kjo Lëvizje nuk mund të ketë suksese të menjëhershme për realizimin e këtyre objektivave kaq të madhërishme. Për t´u arritur kjo kërkohet urgjentisht, të bëhet bashkimi i të gjitha partive dhe organizatave përparimtare, të cilat sot nuk janë të kënaqura me situatën e krijuar, për mosarritjen synimeve tona, si rrjedhim i gabimeve të pafalshme që janë bërë dhe po bëhen në politikën pacifiste globale shqiptare.
Pra, të organizohemi në një organizatë të vetme çlirimtare, të veprohet me një program, me një synim të caktuar, drejt realizimit të fitoreve tona.
Vetëm kështu kombi ynë do t´u tregoi miqve dhe armiqve se nuk mund të luhet lehtë me fatet tona, më nuk mund të copëtohen lehtë trojet tona në tavolinat e pista të diplomacisë ndërkombëtare.
Vetëm të bashkuar fort rreth flamurit tonë kuq e zi do të marshojmë fitimtarë në betejat e luftës çlirimtare, nga të gjitha fushat: politike, ekonomike, ushtarake, kulturore, e të tjera...
Kjo, qe dëshira dhe amaneti i shumë e shumë luftëtarëve i heronjve dhe heroinave shqiptare ndër brezni, që nga koha e Gjergj Kastriotit e deri në epokën e Adem Jasharit.
Përpara drejt bashkimit të forcave tona përparimtare!

Danimarkë-Suedi, 23.04.2007

[Permalink]

GOMARËT E OPOJES - KUAJT E KOSOVËS!

Shkruan: Behxhet Shala

Në fund të javës (Deklarata e Pokantikos dhe Marrëveshja e Leshkoqiqit, Kosova e pavarur në Amerikë- ndarja e Kosovës në Belgjikë, gomarët e Opojës, kuajt e Kosovës, Al Kapone dhe Ramë Makarone, Bajrami në Amerikë, Skenda në Afrikë, Klintoni, shteti dhe shoqëria civile,Vala 900- jeta 300, Fak(t)mbledhësit në Kosovë, shpresat në Gjakovë, 1700 -2100 euro për heshtje, prodhimi me afat të skaduar-shëndeti i dëmtuar( Kurtis në Angli, Sekuritate në Rumani) dhe………..Kosova C, simbolet etj.etj...

Deklarata e Pokantikos dhe Marrëveshja e Lesh-koqiqit: Ekipi i Unitetit, lejlekët e pavarësisë së tredhur ( mbikëqyrur) të Kosovës, patën deklaruar se me dorëzimin e Pakos së ashik Ahtisarit në OKB, do të perfundojë edhe misioni i tyre” vullnetar” anipse i kanë pasur në dispozicion , për shpenzime të vogla, nja 10 milionë euro të buxhetit të Kosovës. Çka janë këto për buxhetin e Kosovës, Amerika do ta kishte problem! Në fakt, kjo ishte paja e premtuar nga ministri Haki Shatri për pavarësinë e Kosovës ndërkaq, sipas traditës, mungonte Fisheku i Pajës sepse këtu nuk flitej për mbrojtjen e nderit dhe moralit, ishte humbur diku rrugës apo më mirë të them në fillim të rrugës! Diçka që humbet, nuk mund të mbrohet. Lexuesit të vëmendshëm, sigurisht i kujtohet se delegacioni i Kosovës, i hurit dhe i konopit, në Rambuje të Parisit problemin kryesor e kishte si do ta formonin qeverinë dhe si do t’i ndanin postet e jo çka do të bëhej me Kosovën. Janë hudhur shumë taketuke, pjata fluturuese ne drejtim të njeri – tjetrit, janë përmendur paraardhësit e gjinisë femërore deri te mbretëresha Teuta, me një fjalë, kanë menduar se do të bëhen yje të Hollivudit dhe kanë përfunduar si karikatura të Bollivudit! Ekipi i Unitetit, krejt në baza “vullnetare” mori përsipër një obligim të rëndë, t’i shërbejë Kosovës edhe për 120 ditë, pastaj, nëse paraqitet nevoja edhe ndonjë vit por, gjithsesi më pak se Titoja dhe Enveri. E nënshkruan, më 14 prill (13 ditë pas 1 prillit), në Amerikë, Deklaratën e Pokantikos. Edhe një ditë dhe datë historike për Kosovën, në Amerikë! Deklarata fillon me zotimin e zbatimit të Pakos së ashik Ahtisarit dhe përfundon me vendosmërinë e këtij Ekipi për pajtim midis komuniteteve etnike të Kosovës( vini re, edhe në “shtetin” e ardhshëm shqiptarët do të jenë komunitet etnik dhe jo popull). Pra, u ndala në dy elemente, kokën (pakon e ashik Ahtisarit) dhe bishtin (pajtimi i komuniteteve etnike). Prandaj jam kundër kësaj Deklarate dhe si alternativë propozoj Marrëveshjen e Lesh-koqiqit. Janë disa argumente në favor të kësaj iniciative të re. Së pari, rendi e lypë që për Kosovën të vendoset këtu. E dyta, mungojnë emrat e Skender Hysenit, Blerim Shalës, Ylber Hysës, Haxhi Zylfi Merxhës, otac Savës e personaliteteve të tjera, patriotike dhe politike. Ato morale nuk na duhen! Së treti, ku është Shuku - energy man, Zeusja e Arbërisë dhe Blant decentralizimi i Ahtisarisë! Ku është ATRC që ka shtruar sofra në terë Kosovën dhe e ka injoruar Lesh-koqiqin pragmatik, historik dhe njëetnik?! Epo, ndoshta kjo e fundit e ka lënë Lesh-koqiqin në margjina dhe e ka faktorizuar Pokantikon e margjinave. Dhe, vetë emërtimi i këtij lokacioni është argumenti më bindës në favor të propozimit tim. Prefiksi i këtij lokacioni ua mundëson Ekipit të Unitetit legalisht të vazhdojnë ta bëjnë punën lesh, si deri më tani, ndërkaq sufiksi ua garanton të drejtën të luajnë k… me 2 milionë qytetarë të Kosovës apo komunitete etnike në Republikën Demokratike me Pavarësi të Mbikëqyrur të Kosovës sipas Deklaratës së Pokantikos. E tash një pyeteje: a jeni për Deklaratën e Pokantikos apo Marrëveshjen e Lesh-koqiqit?

Kosova e pavarur në Amerikë- ndarja e Kosovës në Belgjikë: I kemi dy mundësi që u shfaqën këto ditë: ai i pavarësisë dhe ai i ndarjes. Nënsekretari amerikan i Shtetit, Nicholas Burns deklaroi se SHBA–të e përkrahin pavarësinë e mbikëqyrur të Kosovës dhe se do ta përkrahin  pavarësisht a do të ketë Rezolutë të OKB-së apo jo? Optimistët e morën si infuzion për forcimin e optimizmit, të krisurit e Fatmirit nuk e komentuan, e kaluan në heshtje. Mediat e Beogradit e komentuan ndryshe, si deklaratë e nxjerrur nga konteksti politik i mendimit dhe si pastekst pragmatik i veprimit apo cilësimit. BE e hoqi Kosovën nga rendi i ditës deri në maj që pa masë i dëshproi fansat e Burnsit ndërkaq u ndau një terapi të krisurve të Fatmirit apo , sipas disa mediave të shkruara të Kosovës, idhtarëve të Vitalij Çurkinit. Midis dy opcioneve të propozuara: pavarësisë së Kosovës në Amerikë dhe ndarjes së Kosovës në( Bruksel ) Belgjikë mund të ndodhë lehtë kjo e dyta. Shohim e bëjmë!

Gomarët e Opojës, kuajt e Kosovës: Milazim Ramadani e jo Naim Maloku (iu kam kthyer emrit burimorë, më vonë iu tregoj pse), nallban e jo politikan nga Bresana e Opojës është ankuar se zanati i nallbanit ngadalë po zhduket dhe nuk ka punë si më parë sepse ka shumë pak gomarë dhe kuaj , me një fjalë kanë ikur kohët e arta kur klientët e usta Milazimit pritnin në radhë për shërbimet e tij. Duket se nuk ka punuar në shtigje të gjata, i ka munguar planifikimi strategjik. Besoj se tani e ka shumë më lehtë për të gjetur klientelë, vetëm duhet ta ndryshojë pak modelin e mbathjeve për thundrat moderniste. Dhe të dali jashtë rrethit te vet , Kosova është e populluar bukur shumë, edhe me gomarë e sidomos me kuaj.

Al Kapone dhe Ramë Makarone: Dua t’ju tregojë me pak fjalë për dy personazhe që kanë lënë gjurmë në histori apo më mirë të them që e kanë vulosur një kohë në të cilën kanë jetuar. Njërit, edhe pas vdekjes fama vetëm sa i është rritur ndërkaq tjetrit edhe për së gjalli fama ka filluar t’i venitet. E kanë një emërues të përbashkët: preteksti për çka janë arrestuar nuk ka të bëjë fare me kontekstin e aktiviteteve të zhvilluara.Al Kapone i lindur më 1899 bëhet shef i pakontestueshëm i mafias së Çikagos dhe përgjegjës për furnizim me pije alkoolike për Amerikën pasi shteti me ligj e pati nadaluar prodhimin dhe importimin e pijeve alkoolike. Al  Kapone i hapë zingjirin ilegal të bareve dhe pijetoreve duke prodhuar në mënyrë ilegale pije si edhe duke importuar ilegalisht lëndën e parë për prodhimin e pijeve. Ka qenë i paskrupullt në eliminimin e konkurrencës kështu që me te identifikohet “ gjakderdhja në ditën e Shën Valentinit, 14 shkurt 1929” kur i eliminoi 7 kundërshtarë të bandave rivale në mënyrën më shtazarake. Burgoset më 1931, për fshehje të tatimit dhe i kalon në burg 8 vite ndërkaq vdes, i harruar nga të gjithë në vitin 1947. Ramë Makarone është kosovar i Nexhmedin Spahiut, fatmirësisht është gjallë dhe i fortë. Është i njohur për dyshime të aktiviteteve piroteknike në “ditën e Shën Solanës”. Gama e aktiviteteve shkon deri te institucionalizimi i hulumtimeve strategjike e sidomos disejnimin e skemave qeveritare, përbërjes thuaja të gjitha qeverive në Kosovën e pasluftës. Gojëkëqinjt flasin se Qeveria mund të formohej vetëm pasi ta ketë marrë bekimin nga zoti Makarone. Një ditë të prillit, dikush nga hetuesit ndërkombëtarë dhe vendorë, pasi ta kenë dëgjuar tregimin për Al Kaponen, morën guximin dhe e arrestuan Ramë Makaronen me qëllim që nën prapanicë tia vendosin furrikun e Al Kapones. Megjithatë mundi iu shkoi huq dhe jo që nuk e pësoi si Kapone por ndejti më pak se të ishte aktivist i Vetëvendosjes sepse, po të behej ndryshe, shumë gjëra do t’iu dilnin si duq! Nuk do të rrezikohej vetëm “demokracia” e pakos sëAhtisarit por edhe substanaca e pavarësisë së tredhur…….pozita e vet kryetarit!

Bajrami në Amerikë, Skenda në Afrikë: Fushata e lobimit po vazhdon, me rotacion. Si në ish Jugosllavinë, iku Raif Dizdareviqi dhe erdhi i madhi Sejdo Bajramoviqi! Tash Kosova denjësisht përfaqësohet në Amerikë edhe pa Skendën i cili, me gjasë do të përfundojë në Afrikë. Bajrami, pasi e bashkoi Mitrovicën dhe e decentralizoi Kosovën pse mos ta bëj kryeqytet të Kalifornisë psh. Gjakovën. Këtë nuk do ta ketë ndonjë problem nëse me Elton Xhonin bëhet tandem. Kryediplomati i Serbisë, Vuk Drashkoviq, sipas mediave të Kosovës e ka vizituar Afrikën në përkrahje të Serbisë dhe , ka pësuar fijasko që do të thotë i ka shpenzuar apo bërë rrushë e kumbulla paratë e KEK-ut dhe ato të privatizimit. Hallall i qofshin! Pas suksesit të madh në Amerikë, lobisti Skenda, nuk e fitoi Oskarin ( por diçka po!) me gjasë do të shkojë në Afrikë për ta vazhduar lobimin në Afrikën e Jugut, Ganë, Indonezi dhe Panama. Skenda ka deklaruar se më së shumti sukses në lobim në Afrikë do të arrijë në Panama. Unë plotësisht i besoj!

Klintoni, shteti i Kosovës dhe shoqëria civile: Në konferencën e organizuar në Amerikë nga Fondacioni i vëllezërve Rokfeller( ata në Amerikë janë për biznes si në Kosovë motrat Mustafa për muzikë), ish kryetari Bill Klinton deklaroi se Kosova nuk mund të jetë shtet demokratik dhe stabil pa një shoqëri civile të fortë dhe OJQ të pavarura. Kur ta kemi parasysh se cfarë shoqërie civile dhe cfarë OJQ kemi në Kosovë atëhere mund ta paramendojmë se cfarë shteti do të jetë Kosova. Diçka si Afganistani sa i përket sigurisë, Kolumbisë sa i përket demokracisë, Koresë së Veriut sa i përket lirisë dhe Afrikës së Jugut( në kohën e aprteidit) sa i përket barazisë!

Vala 900-jeta 300: Në valën e arrestimeve që ndodhën kohëve të fundit në Kosovë, u arrestuan edhe 7 të dyshuar për atentat ndaj kreut të ART, z.Anton Berisha. Atentatet ishin si në telenovelat e Amerikës së Jugut, seriale të vërteta, deri më tani të shfaqura në dy epizoda. Gjatë hetimeve, të dyshuarit deklaruan se për atentatin e parë janë paguar nga 300 euro! Merreni me mend çfarë nënçmimi, për vrasjen e personit që ka qenë përgjegjës për tenderë të telefonisë mobile në vlerë afër 100 milionë euro të caktohet honorari prej 300 eurosh. Vërtet mizerie! E pabesueshme, e paparë! Gjithnjë sipas mediave, atentatorët e kanë pasur levërdinë pasi që i kanë racionalizuar shpenzimet. Shpenzimet me autobus në një drejtim nuk kanë qenë më shumë se 3 euro, shpenzimet e logjistikës nja 17 euro, gjithsej 20 euro, fitimi i pastër 280 euro, sa rroga e një kirurgu. Aq vlen sot jeta në Kosovë! Për Naim Malokun nuk do t’i jepte kush as 30 euro, për Behxhet Shalën 1,50 euro ( 1 euro për një plumb, 50 cent i mbesin për një makiato)! Për Arben Xheladinin dhe Mon Balajn nga një plumb , me afat të skaduar! Kjo është pra Kosova e UNMIK-ut dhe e barkodit 1244!

Fak(t)mbledhësit në Kosovë, shpresa në Gjakovë: Këshilli i Sigurimit i OKB-së, më në fund vendosi që Misioni fak(t)mbledhës ta vizitojë Kosovën dhe Serbinë. Në Serbi do të qëndrojë një ditë ndërsa në Kosovë dy ditë, një ditë në entitetin politik dhe etnik shqiptar në Prishtinë dhe ditën tjetër në entitetin etnik dhe politik serb, në Mitrovicën e bashkuar që i ndanë vetëm ura, si muri i Berlinit dikur. Këtë dhuratë e kemi nga Skendë Xhuxhikashvili i Xhorxhisë dhe Fatmir Mbeki i Tanzanisë, fatmirësisht nuk e kemi nga tanët! Institucionet e Kosovës po i presin duarhapur dhe ballëlartë misonarët faktmbledhës të bindur se ata këtu po vijnë të interesohen për gripin e shpezëve, armatimin nuklear, krizën humanitare në Darfur, ndikimin e trekëndëshit të Bermudeve në rritjen e rendimentit të kikirikit, përcjelljen e shtatëzënisë së gruas së sir Elton Xhonit dhe probleme të tjera për të cilat kosovarët i kanë përgjigjet gati. Më duket se ata që po flasin aq lehtë dhe aq ëmbël, pas raportit të këtij misioni, do t’iu djegin buzët e disave, që janë më të zëshëm ndoshta edhe prapanica. Po , ta shohim! Ashiku dhelprak Ahtisari e parandjen se ky mision vjen krejt për diçka tjetër andaj”kërcënohet” se, nëse ndryshon pakoja e tij( e pashmangshëm do të ndryshojë), Kosova do të shndërrohet në një rajon që nuk do të mund të qeveriset. Kosova deri më tani është qeverisur sipas modelit kolumbian( kombinim i mafias ndërkombëtare dhe vendore, diçka si pizza-conection). Me propozimin e Pakos së Ahtisarit do ta kemi një qeverisje më të moderuar, të ngjashëm me Hugo Chavesin në Venezuelë.

1700-2100 euro për heshtje: Më në fund një lajm dhe vendim që i gëzoi pa masë të gjithë qytetarët e Kosovës. Fjalë e urtë popullore se heshtja është ar(dukat) , u vërtetua. Deputetët e parlamentit të Kosovës u shpërblyen për këtë, iu ngritën pagat deri më 1700 euro ndërkaq shefave të grupeve parlamentare deri më 2100 euro. Tani deputetët janë të motivuar të angazhohen për pensionistët ( e kanë lëmoshën 44 euro), punëtorët në arsim (140 euro), punëtorët shëndetësorë (160 euro) , SHPK që me aq vullnet po e mbron rendin e kornizës kushtetuese (170 euro), kategoritë e dala nag lufta( nga ndihmat sociale) TMK-ushtria e ardhshme e Azerbejxhanit( nga 150 euro) etj.etj. Të gjitha këto kategori që i përmenda kanë më së shumti arsye të gëzohen sepse do të përfitojnë më së shumti. Pastaj, edhe deputetët, nuk e kanë aq lehtë, traumatizohen ngase për një mandat 4 vjeçar nuk mund të vijnë në rend ta flasin asnjë fjalë dhe ta dëshmojnë përkushtimin për Kosovën dhe dëshirën për të mbrojtur të drejtat e komuniteteve etnike ( votuesve të tyre). Tash po bëhet e qartë pse pakoja e Ahtisarit u përkrah aq lehtë dhe me aq entuziazëm. nga parlamentarët e Kosovës. For few euros more, për një grusht euro më tepër!

Prodhimi me afat të skaduar-shëndeti i dëmtuar ( Kurtis në Angli-Sekuritate në Rumani): Në raportin e tij, kryeprokurori i emëruar nga Stiven Shuku, Robert e jo James Dean, i amnestoi policët e Securitates rumun të policisë së UNMIK-ut të cilët më 10 shkurt 2007 ekzekutuan protestuesit paqësorë, Arben Xheladin dhe Mon Balaj si edhe plagosën rëndë e lehtë mbi 80 protestues paqësorë. Ai, në raportin e tij ceku se ka përgjegjësi kolektive për policët rumunë duke përjashtuar përgjegjësinë individuale. Me një fjalë, iu dërgojë një mesazh të qartë policisë së UNMIK-ut dhe pse jo edhe të SHPK-së:  mund të vritni protestues paqësorë, sa të doni apo kur të doni ama duhet të jeni në grup sepse përegjegjësia atëhere do të jetë kolektive dhe jo individuale. Në këtë rast ligji ju mbron dhe mund ta vazhdoni punën. Edhe kur po na vrasin, po na nënçmojnë, po na vrasin me plumba dhe municion që i ka skaduar afati i përdorimit. Nuk e di kur e tha këtë kryeprokurori Robert Dean e tha me qëllim të na bind se kemi pasur fat që ishin plumbat me afat të skaduar sepse në të kundërtën, numri i viktimave do të ishte më i madh. Pas këtij raporti mendoj se Robert Dean do të emërohet shef i Departamentit të Drejtësisë së UNMIK-ut. Edhe më parë, drejtori i burgut të Dubravës Xhef Çester, pas vdekjes së dhunshme të 5 të burgosurve në këtë burg pati gjetur azil pune në Departamentin e Drejtësisë së UNMIK-ut, ku,medoj se ëshëte edhe tani. Pra, epilogu i krimeve të 10 shkurtit është: Stiven Kurtis i pandëshkuar në Angli, policëte Sekuritates rumune të UNMIK-ut të graduar në Rumani, Fatmir Rexhepi i punësuar në të njëjtën Ministri dhe Albin Kurti duke i kaluar pushimet në të gjitha burgjet në Kosovë dhe Metohi! Dhe, Ulpiana Lama e relaksuar pas stresit mbeti  në Qeveri.

Pavarësia e Kosovës, Kosova C dhe simbolet: O komunitete etnike ( sipas Ahtisarit dhe Ekipit të Unitetit), gëzohuni se Pavarësia e tredhur vetëm sa nuk ka ardhë, ose në gjysmën e dytë të këtij viti ose në fillim të vitit 2008. Që atmosfera të jetë me festive, do t’ju argëtojnë 1300 policë të BE, 600 ushtarë të KFOR-it gjermanë që kanë ardhur enkas për këtë ngjarje historike, njësitë speciale të SHPK-së, njësitë speciale për intervenim në situata gazmendi nga Pakistani etj. Gëzimi deri në qiell! Dikush tha se Termocentrali Kosova C është përallë moderne e unë e them se është andrallë shukiane dhe çekiane……..rexhepiane, begolliane etj. Simbolet, ah simbolet e shtetit të Kosovës…flamuri do të jetë si ai i TMKsë ( me ngyra tjera dhe me fatin e TMK-së), himni : Ko to kazhe , ko to lazhe , Kosovo je malo( me propozimin e EU) ndërkaq stema( fotot e Ahtisarit, Lavrovit, Rada Trajkoviqit dhe Ylberit)….ndëras pasaportat, jo të Malishevës por të Ranillugut! Këtë që po e premton Ekipi i Unitetit mund ta realizojnë vetëm nëse e nënshkruajnë Marrëveshjen e Lesh-koqiqit sepse ia garanton bazën legale! Më duhet të tërhiqem për një kohë sepse e kam humbur një mik të madh, Naim Malokun, më është hidhëruar keq. Një ditë, në restorantin “Te Pishat”isha me shoqen dhe fëmijët dhe Naimi ndonëse ishr shumë afër meje as që ma vuri, jo të më flas por as që ma lëshoi shikimin. U ndjeva tepër keq kur djali më tha:” a është ai Naim Pyka dhe pse nuk po të përshëndetë?”. Me një fjalë, isha si Ulpiana Lama pas protestave të 10 shkurtit 2007, nën stres dhe i traumatizuar. Nuk do të shkruaj më për Naim Malokun, më lehtë dhe më shpejt do ta marrë veten. Periudha e rehabilitimit tim shpirtëror, mental, intekelektual, moral, kombëtar, politik dhe patriotik nuk e besoj se do të zgjasë më shumë se destresimi i Ulpianës. Besoj se atëhere do të jem në gjendje të shkruaj. Deri atëhere, u pafshim!

[Permalink]

A do të mbulohet sërish kriza me krizë?!

(Ose: Si pritet të (mos)zgjidhet çështja shqiptare pas afro 100 vjetë ndarjeje, okupimi e diskriminimi)

Nga:Qemal Aliu

Po mbushen gati 100 vjet që kur shqiptarët u kurbanizuan për hir të “interesit jetësor” të Fuqive të Mëdha, përkatësisht të “ruajtjes së paqes në Evropë”. Edward Grei, atëbotë ministër i jashtëm anglez, duke dhënë shpjegime para Dhomës së Komunave për çështjen e caktimit të kufijve të Shqipërisë, ndër të tjera, pat deklaruar: “Jam i bindur se, kur të dihen të gjitha, ky veprim do të kritikohet me të drejtë nga shumë anë, prej çdo njeriu që e njeh vendin dhe e shikon çështjen vetëm nga pikëpamja e popullsisë së tij. Por, duhet të kemi parasysh se, në bisedimet rreth kufijve të Shqipërisë, qëllimi kryesor ishte të mos hapej konflikt midis Fuqive të Mëdha. Prandaj, në qoftë se marrëveshja mbi Shqipërinë u arrit duke mbajtur harmoninë midis Fuqive të Mëdha, mund të themi se ka qenë një sukses i plotë për interesin jetësor të paqes në Evropë.

Sot, në prill të vitit 2007, por edhe përpara e pas tij, Fuqitë e Mëdha janë detyruar, sërish, të ulen e ta marrin në dorë “pataten e nxehtë” shqiptare, të kurbanizuar më 1913, për hirë të mospërhapjes së konfliktit midis tyre, pra Fuqive të Mëdha, me të vetmin ndryshim se tash, “eskortës” së atëhershme vendimmarrëse, i është shtuar edhe SHBA-ja! Po, përse? Ç’iu duhet sërish këtyre Fuqive të merren me këtë çështje kur dihet se ( e pranojnë vetë ato) për të vënë “rend në Evropë” u flijua e u thelua në 5 pjesë mu Shqipëria dhe shqiptarët?!

Flijesa e kotë

Faktet historike, si kokëforta që janë, mëse qartë dëshmojnë se në këtë kohë shumëçka nuk eci në drejtimin e duhur. E dhëna se gjatë periudhës 1913-2007, në trojet europiane dhe jo vetëm në to, u zhvilluan konfliktet dhe luftërat më të përgjakshme gjatë gjithë historisë njerëzore (Lufta e Parë dhe ajo e Dytë Botërore, luftërat në Kroaci, në Bosnjë, në Kosovë, etj.)me ç’rast janë vrarë, masakruar, dhunuar, maltretuar e torturuar miliona njerëz të racave, të feve, të kombeve, të bindjeve e të ideologjive nga më të ndryshmet, para së gjithash në Evropë, por edhe më gjerë, janë dëshmia më e tmerrshme e këtij pohimi. Flijesa shqiptare, kështu, rezultoi e kotë, sepse ngjarjet, që rrodhën pas saj, provuan se konfliktet në mes të Fuqive të Mëdha, as nuk mund të pakësoheshin e aq më pak të shtoheshin, pavarësisht se si do të zgjidhej çështja shqiptare. Doli kësisoj, se, vendimi i Londrës për coptimin e Shqipërisë dhe shqiptarëve, në emër të “ruajtjes e paqes në Evropë”, u përdor nga Fuqitë e Mëdha vetëm si slogan mashtrues, si kamuflim i asparatave dhe qëllimeve të tyre kolonialiste, ekspansioniste e imperialiste.

Se pazarllëqet në kurriz të Shqipërisë e shqiptarëve nga Fuqitë e Mëdha më 1913 e më vonë, e veçmas me krijimin e të ashtuquajturës Jugosllavi (Mbretërisë SKS) ishte gabim historik dhe tragjik i këtyre fuqive, në një ose në një mënyrë tjetër, do ta dëshmojë shumë më vonë edhe vetë Richard Hollbruk, negociatori i Marrëveshjes së Dejtonit dhe i Konferencës së Rambujesë, në parathënien e veprës “Paris, 1919”, të historianes kanadeze, Margaret Mackmilan, kur, midis të tjerash, shkruan: “Në konferencën e Parisit (1919 - vër. ime), Katërshja e Madhe kishte synuar të vinte rregull jo vetëm në Evropë, por në të gjithë botën, por në të vërtetë, vetëm 20 vjet më vonë, u provua se ajo kishte mbuluar krizën me krizë. Një nga këto “kriza” ishte dhe krijimi arbitrar i Jugosllavisë, burimi më i madh i konflikteve në Evropën e sotme”.

Rreziku nga ripulsimi i “rregullave” tragjike

Por, kjo nuk është e tëra. As sot e as këtu, droj, nuk përfundon e tërë historia e tragjedisë së “rregullave” të Fuqive të Mëdha të “ruajtjes së paqes në Evropë”, duke sakrifikuar shqiptarët dhe trojet shqiptare, madje rrezikon të ripulsojë ndjeshëm, edhe përkundër ndryshimit të rrethanave nga 1913-ta, edhe përkundër larjes gati njëshekullore me gjak të atyre “rregullave”. Deklarata e këtyre ditëve e Alfred Guzenbauer-it, Kancelar Austriak se: ”…ne po punojmë aktualisht me miqtë tanë në Serbi, Boris Tadiçin dhe njerëzit e tij, për të gjetur rrugët që të zbatohet esenca e planit të Ahtisarit”; se “… kjo duhet të jetë zgjidhje e mirë edhe për Serbinë edhe për Kosovën, sepse nuk është mirë që cak i strategjisë ndaj Beogradit të jetë ajo që e turpëron”; se “…duhet të gjejmë zgjidhje e cila siguron që nga kjo situatë të dyja palët të dalin kokëlartë”, sikur ushqen krimbin e dyshimit se mos njëra nga Fuqitë e dikurshme të Mëdha të Evropës, po përton të shkëputet nga e kaluara e kërkimit të “paqes në Evropë” duke i kurbanizuar sërish Shqipërinë dhe shqiptarët!

Një si “Teoria e lojrave”

Në matematikë njihet një si “Teoria e lojërave”, e cila madje zbatohet edhe në studimin e politikës. Sipas kësaj teorie, lojërat janë dy llojesh: non-zero-sum game dhe zero-sum game. Lojërat e llojit të parë (non-zero-sum game) janë ato ku të dy lojtarët nuk luajnë për të fituar gjithçka që është në lojë, çka le mundësi për një kompromis që të mbeten të kënaqura të dy palët, ndërsa lojërat e llojit të dytë (zero-sum game) janë ato ku njëri nga lojtarët luan për gjithçka ose për asgjë, prandaj në to nuk ka asnjë mundësi kompromisi dhe nuk ka motiv për marrëveshje. Vallë, cila lojë me radhë kërkon të luhet tash mbi kurrizin e shqiptarëve si popull, kur kërkohet të gjendet “zidhje e mirë edhe për Serbinë edhe për Kosovën”, zgjidhje e cila do të sigurojë që “nga kjo situatë të dyja palët të dalin kokëlartë”? Nga kjo që u tha, me gjasë, nuk ka edhe shumë nevojë të spekulohet.


Por, ne, si për ironi, ende vazhdojmë të jemi popull folklorik, që vazhdon të ëndërrojë e të eksitohet në “delirin e patriotizmit”: nuk jemi pajtuar më 1913, aq më pak pajtohemi tash, më 2007, me ato që na servirin të tjerët! Tamam, si ai athinasi, të cilin e përshkruan Herodi, këtu e mbi dy mijë vjet më parë, kur në betejën navale të Salaminës, e kapi një anije persiane me dorën e djathtë dhe s’e lëshonte dot, gjersa ia prenë; pastaj e kapi me dorën e mëngjër dhe ia prenë edhe atë; atëherë e kapi me dhëmbë e s’e lëshoi dot, gjersa i’a prenë edhe kokën.

Sikur harrojmë se në botën e sotme gjithnjë e më tepër po dominojnë bindjet, sikur ajo e britanikut Samuel Johnson, se: “patriotizmi është streha e fundit e maskarait”; se shpesh nuk mjafton vetëm dëshira për të arritur atë që duam, apo edhe na takon; se idetë dhe aspiratat tona kombëtare nuk mjafton t’i mbështesim vetëm mbi dëshira idilike-folklorike, të cilat nuk dimë e as nuk mundemi t’i arrijmë. E, Rokfeleri, shpesh tërhiqte vërejtjen: “Të gjitha idetë janë të mira, duke përjashtuar natyrisht idetë e këqia. Po, vini re: idetë bëhen me të vërtetë të këqia vetëm kur nuk realizohen dot”.

Sa ide dhe aspirata tona kombëtare kemi arritur t’i realizojmë në këto afro 100 vjetët e padrejtësisë londineze? Apo, sa afër dhe sa larg realizimit të aspiratës sonë më madhore kombëtare ndodhemi tani, kur, sërish, ata që vendosin për fatin tonë janë vënë në garë për gjetjen e “zgjidhjes”, e cila nuk do të provokojë “kriza” të reja dhe “konflikt midis Fuqive të Mëdha”? Le të jetë edhe ky një moment yni i reflektimit

Jo gjithëherë e drejta dhe e vërteta arijnë ta shohin dritën. Historia, këtë, gati rregullisht, e ka dëshmuar. Fundja, veritas filia temporis ( e vërteta është fëmijë i kohës), thotë një proverb latin. Megjithatë, lexova diku: diplomacia është shkathtësi e të gënyerit në shkallë të “realizmit magjik”. Edhe Bizmarku ka pas thënë: “'Në diplomaci thuhen të gjitha, përveç së vërtetës''. Këtij teli, me shumë pompë, i binte edhe Dobrica Qosiqi, kur popullit të tij gënjeshtrën ia atribuonte si patriotizëm: "Gënjeshtra, thoshte ai, është formë e patriotizmit tonë (serbëve-vërej. ime) dhe dëshmi e inteligjencës sonë të lindur. Gënjejmë në mënyrë kreative, me imagjinatë dhe invencion" Ndërkaq, Hannah Arendt gënjeshtrës në politikë përpiqet t’ia vejë edhe bazën “shkencore”, kur thotë: “Gënjeshtra është parë kurdoherë si mjet i nevojshëm dhe i justifikueshëm, jo vetëm për politikanin dhe demagogun, por, gjithashtu, edhe për zanatin e burrit të shteti”' !!!

E ju, lexuesit e mi të dashur, seicili veç e veç, keni të drejtë dhe mundësi të reflektoni dhe të nxirrni përfundimin që mendoni se është më kuptimploti nga kjo që u tha më sipër. Letrat janë mbi tavolinë. Vetë mund ta zgjedhni “lojën” që konsideroni se ka gjasat më të mëdha të luhet në skenën e sotme politike.

Kush do të jetë “pula”

Në tërë këtë vorbull, një gjë, megjithatë, del mëse e qartë. Beteja aktuale kryesore politike e diplomatike për çështjen shqiptare, nëpërmjet statusit të Kosovës, në mes të SHBA-ve dhe Rusisë, i ngjanë asaj betejës së shoferëve amerikanë, që, sipas zhargonit të tyre, quhet “chicken” (pula), e që nënkupton rastin kur dy shoferë, që ecin në një rrugë të ngushtë, përballë njëri tjetrit, i japin shpejtësi maksimale makinës, duke pritur që tjetri të tërhiqet dhe të kthejë timonin anash, për t’ i hapur rrugë tjetrit, në mënyrë që të evitohet përplasja dhe katastrofa. Normalisht, ai që i pari trembet dhe hapë rrugë, quhet “pula”. Kush do të dalë “pulë” në betejën për status të Kosovës, SHBA-ja apo Rusia, shqiptarët apo serbët, mbetet të shihet së shpejti. Gjithashtu, se ku do ta zënë vendin vlerësimet e Ukshin Hotit : “…bashkimi i popullit shqiptar dhe i territoreve shqiptare në një shtet duhet të jetë parakusht i çfardo rregullimi të marrëdhënieve ndërkombëtare në këtë pjesë të Balkanit” dhe të Koço Danajt : “Shqipëria natyrale nuk ngrihet mbi artificialitete, nuk ngrihet mbi mite dhe legjenda, nuk ngrihet mbi të tjerët dhe në kurriz të të tjerëve”, prandaj “ajo duhet (dhe do-vër. ime) të ngrihet atje ku ka shqiptarë dhe jo atje ku ka këngë për shqiptarë, apo mite për shqiptarë”, parasëgjithash dhe padyshim do të varet prej asaj se cila Fuqi e Madhe, kësaj radhe, do të mbetet “pulë”.

Por, ne duhet të na shqetësojë shumë më tepër krejtë një gjë tjetër e që, jo njëherë, është plasuar, theksuar e ritheksuar edhe nga Adem Demaçi: Tash, kur Kosova po kalon nëpër “fortuna” politike, a jemi dhe sa jemi të aftë që nga popull folklorik të shndërrohemi në popull politik?! Sepse, siç thotë politologu Enis Sulstarova, “do të ishte qesharake të besosh se një popull i pambrojtur ka veç miq dhe se është një llogaritje e çmendur të supozosh se ndoshta armiku mund të mallëngjehet nga mungesa e qëndresës” . Prandaj, shqiptarët kudo ku ndodhen, në Shqipëri, në Kosovë, në ish-Republikën Jugosllave të Maqedonisë (IRJM), në Mal të Zi, në Greqi e diasporë, duhet të binden se armiqtë i shohin ata si kolektiv dhe për t’u mbrojtur sa më mirë duhet edhe ata të veprojnë si kolektiv. Kjo do të thotë se miqtë e shqiptarëve, në radhë të parë, janë vetë shqiptarët. Dhe, se, me fuqizimin e faktorit shqiptar, pavarësisht ndarjeve shtetërore, krahinore, fetare e gjeografike, shqiptarët do të gjejnë miq ndërkombëtarë. Pa i bindur faktorët ndërkombëtarë se kombi shqiptar është faktor pa të cilin nuk mund të realizohen interesat gjeopolitike në Ballkan e më gjerë, nuk mund të bëjmë miq ndër faktorët ndërkombëtarë. Ndoshta, këtu vlenë të rikujtohet një thënie e Xhon Kenedit, presidentit amerikan, gjatë fjalimi të tij inaugurues, më 20 janar 1961: “Qytetarë të dashur të botës, mos pyesni se çfarë Amerika do të bëjë për ju, por se çfarë mund të bëjmë së bashku për lirinë e njeriut?”

E unë lutem: mos qofshin të sakta konkludimet e një miku hebre, i cili, sipas një shkrimi të analistit Adrian Dule, kishte thënë: “ Ngjajmë në shumë aspekte si popuj (shqiptarët dhe hebrenjtë-vër.ime), për të mos thënë që jemi njësoj, duke filluar nga inteligjenca dhe aftësia, por me një ndryshim. Keni shekuj që largoheni nga vendi juaj për të gjetur një vend ku t’ju vlerësojnë aftësinë, ndërsa ne kemi shekuj që kërkojmë një atdhe për të shprehur aftësinë. Ne i rrimë në krah njëri –tjetrit për t’i treguar botës se kush jemi, ju luftoni njëri-tjetrin për t’i treguar botës se kush jeni” !!! Grindja dhe fyerja e ndërsjelltë, deri në pakuptim, e intelektualëve, si ajo gati njëvjeçare Kadare-Qosje, për shembull., përçarjet dhe ndërskamcat ndërshqiptare, deri në ekstrem, me sharje, fyerje madje edhe qërim fizik hesapesh pozitë-opozitë në Shqipëri, në Maqedoni, në Kosovë, në Mal të Zi, në Kosovën Lindore, bile edhe në mes grupesh a lëvizjesh që deklarojnë publikisht se vedit i kanë vënë detyra madhore gjithëkombëtare, si FBKSH-ja e AKSH-ja, Vetëvendosja dhe njerëzit e “Krahut të luftës”, droj se, fatkeqësisht, i japin të drejtë konstatimit të mikut tonë hebre. E, nganjëherë, sidomos në çastet e zhgënjimit të thellë, më bëhet sikur këtë fat(keqësi) që e kemi dhe po e “gëzojmë” sot, edhe “meritojmë”. Tamam në stilin e asaj ngjarjes së zhvilluar në Greqinë e Antike, kur ndërsa “Demosi” (popullsia e lirë e Athinës) priste të fitonte Demokracia, papritmas fitoi sërish Oligarkia. Të gjithë u habitën, megjithëse vetë e kishin votuar Oligarkinë dhe pyetën Sokratin për këtë. Sokrati, i zhgënjyer edhe vetë me popullin e Athinës, tha frazën e tij të madhe: “ Mos u habisni, çdo popull zgjedh të vërë në kokë kapelën që meriton, pavarësisht në i shkon apo jo”. Me këtë desha të them se, jo gjithëherë të gjitha fajet i kanë ata që i zgjedhim ne. Një pjesë të madhe të përgjegjësisë, padyshim, e mbajmë edhe vetë ne, si “Demos”, që nuk kujdesemi sa e si duhet që për prijës t’i zgjedhim ata që vërtetë e meritojnë, më të mirët prej më të mirëve, sidomos në momente të kthesave të mëdha historike, siç është ky i tashmi .

Centuriumet e Nostradamit

Dikush do të mund të thotë: po ti po kërkon që të gjithë të mendojmë njësoj, kurse kjo do të ishte njëmendësi. Jo. Përkundrazi, unë plotësisht pajtohem me Volterin kur thotë: “ Kur të gjithë mendojnë njësoj, atëherë do të thotë se askush nuk mendon.” Megjithatë, kjo asesi nuk do të thotë se gjithkund e për çdo gjë duhet të ketë divergjenca ekstreme, përçarje e konflikte shkatërrimtare në komunitetin tonë, sidomos për çështje madhore, sepse kjo mud të qojë në vetëshkatërrim. Ndryshe, do të duhej dhënë të drejtë të gjithë atyre që, kur ekzaltohen në “kupën e zjarrit të atdhedashurisë e të patriotizmit”, citojnë e deklamojnë plot zjarr e histeri Kuatranin 98 të Centuriumit të katërt të Nostradamit:

“Në Romë shqiptarët me britëm do të mbërrijnë
Duke rrokur edhe Langresin nga fyti

Bajraktari nuk do t’i falë askujt

Shkatërrimet, urinë, gjakun dhe thatësirën.”

ose Centuriumin e pestë, Kuatranin 91:

“Në sheshin ku është parajsë për çdo grabitçar

Ku këmba e trimit nuk shkel kurrë
Do t’i sulmojnë ata me kalorësi të lehtë

Shqiptarët, Marsi, Luani, Saturni dhe shoku Ujori.”

Ndoshta, edhe një citat nga fjalimi i sipërcituar inaugures i presidentit amerikan, Xhon Kenedi, do të mund të shërbente si përfundim i mirë për këtë shkrim “...Ata që me budadallëk kërkojnë të marrin pushtet duke hipur mbi shpinën e një tigri, përfundojnë brenda tij.”

[Permalink]